Laat sentimentalist Ron Howard blue collar America in beeld brengen en de kans is groot dat je een fanfare van familiale sores, koddige coiffures en pathetische close-ups met gezwollen violen krijgt. Q...

Laat sentimentalist Ron Howard blue collar America in beeld brengen en de kans is groot dat je een fanfare van familiale sores, koddige coiffures en pathetische close-ups met gezwollen violen krijgt. Quod erat demonstrandum. In 2016 schreef J.D. Vance zich de bestsellerlijstjes in met zijn memoires die een inkijk gaven in de wereld van de 'deplorables', blanke arbeiders die voor Trump hadden gestemd. Het was rauw maar empathisch proza over een pientere knul met een drugsverslaafde moeder die door zijn nukkige oma wordt opgevoed en het tot advocaat schopt. Howards lezing is Hollywoodsimplisme ten top dat zo geil richting Oscars lonkt dat de eigenlijke thema's (ongelijkheid, identiteit, klassemigratie) worden vergeten. Ongewild campy rollen zijn er voor Amy Adams en Glenn Close die langer onder de haardroogkap gezeten hebben dan tussen de mensen die ze vast met de beste bedoelingen menen te incarneren.