In haar eerste Engelstalige film trekt de onvolprezen Franse topregisseur Claire Denis je in zwarte en andere gaten in het zog van enkele astronauten die Moeder Aarde jaren geleden verlieten en zowel astronomisch, psychologisch als seksueel het point of no return hebben overschreden. Verwacht van de maker van Beau travail, ...

In haar eerste Engelstalige film trekt de onvolprezen Franse topregisseur Claire Denis je in zwarte en andere gaten in het zog van enkele astronauten die Moeder Aarde jaren geleden verlieten en zowel astronomisch, psychologisch als seksueel het point of no return hebben overschreden. Verwacht van de maker van Beau travail, White Material, 35 Rhums en ander fraais vooral geen doordeweekse space odyssey vol op drift geslagen ruimteclichés. Denis neemt je mee op een donkere, kinky en intens organische scifitrip richting een gewisse dood en het ijle niets; een gevangenisfilm in deep space waar de existentiële angsten, de lichaamssappen en de psychoseksuele energie van afspatten. In dat hybride universum, dat lichtjaren verwijderd is van Hollywood en ergens tussen Solaris en Under the Skin in zweeft, mag Robert Pattinson zich als kuise ruimtemonnik ontfermen over een baby, terwijl Juliette Binoche in een fuckbox kruipt als een voortplantingsexpert annex geobsedeerde zaadsjamaan. Voeg daarbij nog de dwingende, krautrockachtige muziek van huiscomponist Stuart Staples aan toe, de zweterige fotografie van cameraman Yorick Le Saux en een claustrofobisch ruimteschip dat door kunstenaar Olafur Eliasson werd ontworpen, en je krijgt een sciencefictionfilm die je niet alleen met verbaasde ogen doet kijken naar de mens en zijn diepste impulsen, maar bij uitbreiding naar alles wat tussen hemel en aarde beweegt. Verrassend, verbluffend, intrigerend, frustrerend en bovenal behoorlijk bizar, oftewel alles wat je op Planet Claire verwacht.