Arend uit Het Reigersnest is het volstrekte tegendeel van wat zijn stoere naam laat vermoeden: een ronde jongeman die zelfs te timide is om met zijn collega's te praten, laat staan met een aantrekkelijke vrouw. Na uit de hand gelopen pesterijen op het werk wil hij de crisis in zijn leven oplossen door uit te blazen in het kleine dorpje waar zijn tante woont. Hij maakt wandelingen in de prachtige bosrijke omgeving en leert Anto...

Arend uit Het Reigersnest is het volstrekte tegendeel van wat zijn stoere naam laat vermoeden: een ronde jongeman die zelfs te timide is om met zijn collega's te praten, laat staan met een aantrekkelijke vrouw. Na uit de hand gelopen pesterijen op het werk wil hij de crisis in zijn leven oplossen door uit te blazen in het kleine dorpje waar zijn tante woont. Hij maakt wandelingen in de prachtige bosrijke omgeving en leert Anton kennen, tuinman van domein Het Reigersnest. Wanneer Arend voorstelt om Anton bij zijn taken te helpen, ontdekt hij al snel dat zijn ongeoefende lichaam niet voorbereid is op het zware werk dat hem te wachten staat. Gaandeweg komt hij ook te weten dat Anton niet echt beantwoordt aan het ideaalbeeld dat hij zich had gevormd van een tuinman die één is met de natuur. Na zijn in Nederland bekroonde debuut De allerlaatste tijger en zijn naar het Frans vertaalde 44 na Ronny is dit het derde boek van de Vlaamse auteur Michaël Olbrechts. In Het Reigersnest beginnen zijn personages als archetypes van de loser, de pester of de buitenmens, maar een onverwachte wending af en toe zorgt ervoor dat ze toch meer diepgang krijgen. Olbrechts speelt graag met de verwachtingen van de lezer, zeker naar het abrupte, onverwachte einde toe. Hoewel dat laatste een beetje aangekondigd wordt, camoufleren de komische, goedmoedige tekenstijl en enkele grappige situaties lange tijd de ernst die overal in het verhaal aanwezig is. Bovenal is te merken dat Olbrechts het deze keer niet wilde houden bij een tragikomische praatstrip zoals 44 na Ronny. Sommige natuurscènes zien er zo aanlokkelijk uit dat je erin zou willen stappen, wat ook de bedoeling lijkt in deze ode aan de band tussen mens en natuur. De surreële dromen van Arend - Arend als mounty op een bizon, Arend als voedsel voor een reiger - geven Olbrechts dan weer de gelegenheid meer nadruk te leggen op visuele vertelling en op zijn groeiende stijlbeheersing. Voeg daarbij nog een sterk verbeterde tekstredactie en de conclusie dat Het Reigersnest voorlopig de beste Olbrechts is, wordt onvermijdelijk.