Eerste zin De getuigenverklaringen zijn bijeengebracht met als doel inzicht te krijgen in de betrekkingen tussen de werknemers en de objecten in de ruimtes.
...

Eerste zin De getuigenverklaringen zijn bijeengebracht met als doel inzicht te krijgen in de betrekkingen tussen de werknemers en de objecten in de ruimtes. Ergens in a galaxy far far away moet het misgelopen zijn. Op een ruimteschip dat rond een planeet cirkelt, raakt de bemanning in de ban van vreemde objecten die ze nietsvermoedend aan boord gehaald hebben. Wie Alien gezien heeft, weet hoe zoiets meestal afloopt, maar hier gaat het niet om borstkasvermangelende monsters. Het lijken eerder levende kunstwerken die weldadige geuren en geluiden verspreiden. De getuigenverklaringen van het personeel blijven vaag, tot frustratie van het controleteam dat probeert te achterhalen waar het fout liep. Dat personeel bestaat ook hier uit mensen én androids, en net daar, op de vage grens tussen vlees en machine, delft de Deense schrijfster Olga Ravn pure poëzie. Haar gefragmenteerde getuigenissen shockeren én ontroeren. Een man die zijn collega-robot tijdens een pauze leert wat nietsdoen precies inhoudt, een android die zich afvraagt of hij wel mag wenen als hij daartoe niet geprogrammeerd is... Ravn wrikt haar taalmes recht tussen de ribben en doet je nadenken over onze fragiele harten. Het leverde haar terecht een plek op de shortlist van de International Booker Prize op, en een verplichte stek in uw boekenkast.