Wij vrezen het ergste wanneer we Cave, wiens teksten jarenlang heet van de heroïnenaald dropen, bij het betreden van zijn hotelkamer een pilletje zien achteroverklokken. 'Paracetamol', verzekert hij ons. Blijkt dat Cave voor het Canvasprogramma Spraakmakers net een uur lang met Tom Barman heeft zitten praten en dat zijn hoofd er nóg van duizelt.
...

Wij vrezen het ergste wanneer we Cave, wiens teksten jarenlang heet van de heroïnenaald dropen, bij het betreden van zijn hotelkamer een pilletje zien achteroverklokken. 'Paracetamol', verzekert hij ons. Blijkt dat Cave voor het Canvasprogramma Spraakmakers net een uur lang met Tom Barman heeft zitten praten en dat zijn hoofd er nóg van duizelt. Nick Cave: Een toffe en intelligente gast, maar ik heb het gevoel dat ik net drie interviews tegelijk heb gedaan. Als ik nog één fuckin' woord uit mijn mond hoor komen, schiet ik me voor de kop. Geloof het of niet, maar eigenlijk praat ik helemaal niet zo graag over mezelf. Cave: Maar dat ben ik ook. Ik héb bevestiging nodig. Ik wil dat iedereen één keer zegt dat-ie van me houdt. Maar dan bedoel ik ook: één keer en daarmee gedaan. Van te veel bevestiging word ik alleen maar beschaamd en verlegen. By the way, door mij een narcist te noemen, suggereert Mick dat hij dat zelf niét is. Alsof hij de nederige slaaf is die zich ten behoeve van mijn ego op de achtergrond houdt. Alsof hij graag verscholen zit achter de pluimen van de peacock on crack die ik ben. En dat is beslist niet zo. Integendeel, Mick is een gefrustreerd mannetje dat maar wát graag in het voetlicht zou staan. De enige waarvan ik zeker ben dat hij heel onbaatzuchtig op de achtergrond wil blijven, is Martyn (P. Casey), onze bassist. Hij vindt het geweldig dat hij na een optreden van The Bad Seeds in de pub kan gaan zitten zonder herkend te worden. Cave: Jazeker. Ik ben er al twintig jaar mee bezig, maar er bestaat voorlopig alleen een maquette van. Het is een reusachtig beeld van mezelf, naakt zittend op een steigerend paard met een brandende toorts in mijn rechterhand. Cave:Nice try, maar nee. De mensen zullen er dus niet uit kunnen afleiden hoe groot ik geschapen ben (lacht). Eigenlijk wil ik dat standbeeld in een truck laden en er met veel vertoon Wangaratta (het provincienest waar Cave opgroeide; nvdr.) mee binnenrijden om het dan met nog méér vertoon neer te poten op het dorpsplein. Het zou een heerlijk perverse weerwraak zijn op het ultraconservatieve boerendorp dat Wangaratta is, ook al hebben de meeste inwoners er wellicht nog nooit van Nick Cave gehoord. Het enige probleem is dat het standbeeld zo'n 60.000 pond moet kosten en dat is me toch net iets te duur voor een grap. Trouwens, als ze het in Wangaratta niet moeten hebben, vraag ik misschien aan de burgemeester van Brussel of ik het hier niet op de Grote Markt mag zetten. Cave: Misschien wel. Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in het Nieuwe Testament - vooral de psalmen dan - maar als jonge gast sprak het Oude me wellicht meer aan omdat het zoveel donkerder is. Tegenwoordig heb ik een veel neutraler beeld van God, één dat meer dan vroeger gebaseerd is op twijfel. Dit gezegd zijnde: We Call Upon The Author is toch vooral grappig bedoeld. Ik ga in dat nummer zo wild tekeer dat de 'author' die ter verantwoording wordt geroepen ook wel eens de auteur van het liedje zélf zou kunnen zijn. Ik dus. Cave: Absoluut, het is ook echt bedoeld als een call to arms. De mensen zijn veel te berustend geworden. Ik wil niet belerend klinken, maar een beetje revolutie zou de mensheid geen kwaad doen. Er verandert niks meer, precies omdat de wereld is vastgeroest in machtige mechanismen waar gewone mensen - zelfs als ze zich verenigen - nauwelijks nog invloed op kunnen uitoefenen. De laatste omwenteling van betekenis vond plaats in de late jaren zestig, toen allerlei protestacties bijvoorbeeld een einde maakten aan de oorlog in Vietnam. Maar tegenwoordig lijden de machthebbers aan zo'n groteske vorm van arrogantie dat het lachwekkend wordt. Enfin, het zou lachwekkend zijn als het niet zo triest was. Cave: Wat zei je daar? De No Pussy Blues? Goeie songtitel, moet ik zeker onthouden! (lacht)Ik ben er nog altijd niet uit in welke context die song zich afspeelt: in een droom of in het hiernamaals. Maar het punt is inderdaad dat ik, in een wanhopige poging om van bil te gaan, bij al mijn exen ga aankloppen. Bij Deanna, bij Anita - die ik in de song Alina noem - en bij Polly (PJ Harvey; nvdr. ). Zonder succes, helaas. Cave: Ik mag het een beetje hopen, verdorie. Ze moeten blij zijn dat ze in een Cavesong voorkomen. Over de meesten van hen heb ik trouwens vroeger al songs geschreven. Deanna heeft een nummer naar haar vernoemd gekregen en er is wellicht geen vrouw over wie ik méér songs heb geschreven dan Polly. Te veel, als ik er nu op terugkijk. Ze gaan het misschien iets minder leuk vinden dat ze in More News From Nowhere een beetje te kakken worden gezet. Dat mijn exen in de song 'more news from nowhere' brengen, impliceert natuurlijk dat ze in dat 'nowhere' eigenlijk van geen tel meer zijn. Lees: dat ze enkel iets betekend hebben in de periode dat ze met me samen waren. Ik vind die plaagstootjes best grappig, al zullen ze volgens sommigen wellicht getuigen van een verregaande vorm van narcisme (lacht). Cave: Absoluut niet. Ik blijk altijd het meest te houden van de platen die door pers en publiek worden uitgespuwd. Vergelijk het met een vader die extra zorg draagt voor het zoontje dat op school gepest wordt. Neem nu Nocturama: niemand moest er iets van hebben, maar ik neem die plaat in bescherming en ik blijf ze verdedigen. Ik blijf zelfs nummers van die plaat live spelen, ook al weet ik dat niemand erop zit te wachten. Cave: In een instinctieve reflex voel ik altijd wel wat verontwaardiging als ik iets negatiefs lees over mezelf, maar ik maak me er zelden druk in. Al bij al heb ik nooit te klagen gehad van de pers. Ik ben vooral blij dat ik nooit tabloid material ben geweest. Alleen ten tijde van dat duet met Kylie ('Where The Wild Roses Grow'; nvdr.) hebben ze me even in het vizier gekregen, met hun roddels over onze vermeende liefdesrelatie. Maar zelfs dat is snel overgewaaid. Ik denk dat ik voor tabloids nooit interessant geweest ben omdat ik jarenlang een ontzettend marginale junkie ben geweest. 'Die is al zielig genoeg van zichzelf', zullen ze hebben gedacht (lacht). Cave: Ik vrees dat dat vooral aantoont hoe gewetenloos de tabloids geworden zijn. Ik bedoel: iemand die sowieso al in de goot ligt, moet je niet ook nog eens een trap verkopen. Hetzelfde geldt voor Britney trouwens. Je mag haar een zielig geval vinden - en dat is ze natuurlijk ook - maar in de grond heb ik toch vooral medelijden met haar. Wat ze haar aandoen, is ronduit crimineel. Als mij twintig jaar geleden zoiets was overkomen, was ik allang dood. Ik zou zo'n leven als opgejaagd wild niet hebben aangekund en mezelf eerder vroeg dan laat van kant hebben gemaakt. Cave: Valt wel mee. Er zijn natuurlijk mensen die me brieven schrijven omdat ze denken dat een van mijn nummers over hén gaat. The poor sods! Soms stuur ik ze een kaartje terug om ze veel beterschap te wensen. En vroeger kreeg ik al eens liefdesbrieven of huwelijksaanzoeken opgestuurd, maar die worden alsmaar zeldzamer. Ik ben stilaan een oude zak aan het worden, geloof ik. Cave: Met dankbaarheid. Dat ik met hem heb mogen zingen, daar moet ik de Heer nog elke dag voor op mijn blote knieën bedanken. Ik herinner me vooral hoe slecht hij eraan toe was. Hij bleek zo zwaar afgetakeld dat hij half blind geworden was. Zijn ogen hadden soms meer dan een halfuur nodig om aan kunstmatig licht te wennen. Dan liep hij minutenlang op de tast rond te stommelen omdat hij haast niks meer zag. Ik weet nog dat ik enorm nerveus was toen we I'm So Lonesome I Could Cry van Hank Williams gingen opnemen. Na de eerste take wilde (producer) Rick Rubin een tweede take doen. Ik dacht dat ik vals had gezongen, maar het bleek Johnny te zijn. Zo gênant! Cave: Ik bekijk The Bad Seeds niet als een exclusief mannenclubje, maar daar komt het in de praktijk wel op neer. We zijn gewoon venten onder elkaar die zich ook gedragen als venten onder elkaar. Als we achtergrondzangeressen meenemen op tournee, sluiten we ze op in een andere kamer (lacht). Cave: Oh God, we gaan dáár toch weer niet over beginnen? Ik hou van vrouwen, oké, ik zet ze zelfs op een voetstuk, maar er zal nooit een vrouw deel uitmaken van The Bad Seeds. (ironisch) Vrouwen zijn veel te puur om gecorrumpeerd te worden door een bende perverten als The Bad Seeds. Maar laten we elkaar geen mietje noemen: met vrouwen heb je niks dan last. Behalve Kylie, who has a rare kind of charm with men, heeft ongeveer élke vrouw die we mee op tournee hebben genomen voor problemen gezorgd. Toeren met Polly bijvoorbeeld was een absolute nachtmerrie. Afgezien van de moeilijkheden die onze breuk meebracht, zorgde haar aanwezigheid in de groep voor taferelen die ik nooit eerder had gezien. Plots gedroeg iedereen zich anders, kwamen heel erg slechte karaktertrekken naar boven die voorheen verborgen waren gebleven. Het was alsof er een bom ontplofte in onze schoot. Terwijl we anders een hechte bende zijn. Cave:(gepikeerd) Het is toch niet omdat we na het optreden niet samen douchen dat we niet amicaal met elkaar omgaan? Hey, wij zijn Australiërs, ruwe mensen met ruwe omgangsvormen. Voor mensen die bij The Bad Seeds spelen, geldt één regel: you leave your feelings at the door. Bij The Bad Seeds moet je het wijf niet uithangen, er moet verdomme gewerkt worden. Maar net zoals in elke relatie heb ik af en toe ruimte nodig. Op tournee staat er in iedere stad bijvoorbeeld een auto-met-chauffeur op me te wachten. Als ik even wat afstand wil nemen, laat ik me door die chauffeur rondrijden om mijn gedachten te verzetten. Soms rijd ik ook zelf, met keiluide muziek in de speakers. Cave: Heb je Dig, Lazarus, Dig!!! al gehoord, de nieuwe plaat van Nick Cave? Echt fantastische automuziek (lacht). Nee serieus, ik heb ze - net als mijn andere platen - uitgeprobeerd on the road en ze is honderd procent carproof. Ik ben in zo'n pimp car door Wangaratta gereden terwijl de plaat loeihard door de boxen knalde. Ik kan je verzekeren: ik had nogal bekijks. Cave: Ja, dat lijkt me wel wat. Aan de voet van mijn eigen standbeeld, in een glazen doorkijkkist, zodat de inwoners met veel gevoel voor tragiek mijn goddelijke gezicht kunnen bewenen (lacht niét). Cave: Ik heb een vaag plan om over tien jaar naar Thailand te trekken om er te leven op een strikt dieet van smack en goedkope hoeren. Mijn laatste jaren doorbrengen in een roes van seks en drugs, dat lijkt me de meest valabele beloning voor mijn harde labeur. Maar aan stoppen denk ik voorlopig niet. Zolang ik meer op muziek dan op hoeren kick, blijf ik doorgaan. Door Vincent Byloo