Woensdag 26/12, 21.30 - Acht
...

Woensdag 26/12, 21.30 - Acht Acht demonstreert weer eens zijn fijne neus voor documentaires. Als u de fraaie VPRO-reeks Het België van... op de Nederlandse buis hebt gemist, kunt u uw schade inhalen bij het digitale kwaliteitskanaal. Elke aflevering maakt een Belgische gids de Nederlandse kijker wegwijs door ons landje en niet zelden leren we zelf iets bij, ontdekte ook eerste gastheer Christophe Deborsu. 'Op basis van mijn boek Dag Vlaanderen! werd ik gecontacteerd door de zeer goed voorbereide documentairemaaksters Marlou van den Berge en Djoeke Veeninga. Mijn aflevering kwam tot stand door een fijne uitwisseling van ideeën tussen de dames en mezelf. Ik heb een hele week verlof genomen voor de opnames. Het was de moeite waard.' CHRISTOPHE DEBORSU:(lacht) Ja, terwijl ze eigenlijk zeiden dat we naar Baraque de Fraiture gingen in plaats van op vakantie naar het buitenland. Mijn ouders vertelden dat om te illustreren hoe economisch moeilijk het was in de jaren tachtig. Ik heb achteraf trouwens van de maaksters een mooie brief met excuses voor die vertaalfout ontvangen. DEBORSU: Ik heb inderdaad wel wat bijgeleerd dankzij deze documentaires. Omdat ze bedoeld zijn voor Nederlandse kijkers dacht ik dat er voor Belgische kijkers niets nieuws in zou zitten. Het tegendeel bleek waar te zijn. Ik kan de reeks dus van harte aanbevelen. Wat ik ook mooi vond, is dat elke gids op een andere manier door ons land reist: Daan op de motor, David Van Reybrouck met de trein, Annelies Verbeke al liftend... DEBORSU: Ik wissel af met mijn vouwfiets. En die carwash was overigens niet geënsceneerd. Het is een beetje een obsessie van mij dat Wallonië zo vaak negatief in beeld komt, dus wilde ik niet met een vuile wagen gefilmd worden. Vroeg de man van de carwash mij toch wel of ik een bonnetje wilde. Zwartwerk! Plots kregen we te zien hoe hard wij als Belgen daar allemaal mee bezig zijn. DEBORSU: Het zit anders, ik heb verlof zonder wedde genomen en dat kan ik tot zes jaar verlengen. Ik ben zelfstandige geworden om voor Woestijnvis te kunnen werken. Of ik mij er nog altijd in mijn sas voel? Absoluut. Bij mijn eerste gesprek zei Wouter Vandenhaute mij al dat succes niet gegarandeerd is en dat VIER een werk van lange adem zal worden. We laten het hoofd niet hangen. (H.V.G.)