VANAF 12/9, ELKE ZONDAG - 22.35 Kanaaltwee
...

VANAF 12/9, ELKE ZONDAG - 22.35 Kanaaltwee 'Ken je dat verhaal over Bill Clinton? Toen hij in 1992 tot president werd verkozen, moest hij in zijn thuisstaat Arkansas een toespraak geven voor tienduizend aanhangers. Zijn medewerkers hadden hem niet meer gezien sinds de uitslag was binnengelopen, en bij zijn aankomst zei iemand tegen James Carville, Clintons campagneverantwoordelijke: "Kijk naar hem, hij is helemaal veranderd. Hij ziet er nu echt uit als een president." En Carville antwoordde: "Hij is helemaal niet veranderd. Everybody else did." We zágen hem plots allemaal als een president. En dat is ook zo bij The West Wing: de reeks zelf is niet veranderd, maar de context wel.' Dat antwoordde Aaron Sorkin, schrijver en brein achter The West Wing toen ik hem vorig jaar vroeg of de aanslagen van 9/11 zijn serie hadden veranderd. Het derde seizoen van The West Wing ging in de VS van start vlak na elf september, en in het thuisland werden de ontwikkelingen in de reeks natuurlijk vaak tegen het licht van de actualiteit gehouden. Wij hebben het voordeel dat Kanaaltwee een paar jaar achterop-loopt en dat we de reeks kunnen bekijken zonder al te veel storing van de politieke actualiteit en ervan kunnen genieten enkel om wat hij is: een briljante politieke soap zonder weerga. Al moeten we wel eerst even voorbij Isaac and Ishmael, de speciale afleve-ring naar aanleiding van 9/11 waarmee Kanaaltwee het nieuwe seizoen begint. In die episode is er een terreuralarm in het Witte Huis, waardoor de staf in de kelder moet schuilen samen met een klasje scholieren dat net een rondleiding kreeg. Daar ontspint zich dan een discussie over het internationale terrorisme, een geschiedenislesje dat door zijn opzichtige goede bedoelingen al vlug tamelijk potsierlijk wordt. Maar na Isaac and Ishmael pikt de reeks gelukkig de draad van het tweede seizoen weer op, en krijgen we een serie te zien op het toppunt van zijn kunnen. Want The West Wing 3 heeft alles: intelligente verhaallijnen, een perfecte mix tussen ernst en humor, beklijvende soapy elementen en een fantastische cast. Oh ja, je krijgt ondertussen ook een inkijk in het Amerikaanse politieke bestel, wat in een jaar van presidentsverkiezingen mooi meegenomen is, maar laat dat vooral niet in de weg lopen van het kijkplezier. Stefaan Werbrouck