Zelfportretten zijn mijn geheime passie. Ik begon te tekenen toen ik een zelfportret van de jonge Antoon Van Dyck zag, en sindsdien ging ik al tientallen keren met potlood en papier voor de spiegel zitten. Dit zelfportret maakte ik een paar jaar geleden in een hotelkamer in Wenen, na een weekend intensief musea bezoeken. Het is geïnspireerd op een zelfportret van Egon Schiele dat ik in een van de musea zag, een heel erg mooie pentekening.
...

Zelfportretten zijn mijn geheime passie. Ik begon te tekenen toen ik een zelfportret van de jonge Antoon Van Dyck zag, en sindsdien ging ik al tientallen keren met potlood en papier voor de spiegel zitten. Dit zelfportret maakte ik een paar jaar geleden in een hotelkamer in Wenen, na een weekend intensief musea bezoeken. Het is geïnspireerd op een zelfportret van Egon Schiele dat ik in een van de musea zag, een heel erg mooie pentekening. Ik heb een hekel aan gelul, dus vraag me alsjeblieft niet wat ik met dit zelfportret bedoelde. Ik tekende gewoon wat ik die avond op hotel in de spiegel zag, en verder valt er absoluut niets over te vertellen. Bij alles hoort een uitleg van tegenwoordig, er wordt oeverloos gefilosofeerd en gepsychologiseerd. Maar als er iets is waar ik de mensheid niet mee wil lastig vallen, dan is het met nog meer blabla. Tekenen is stil worden, dat trekt me er zo in aan. Het is een vorm van meditatie, om niet te zeggen: een remedie tegen de werkelijkheid. Ik heb altijd en overal een schetsboekje bij, ik ga mijn huis niet uit zonder. Ik gebruik het als een soort dagboek, om indrukken en herinneringen in vast te leggen. Maar eigenlijk is het vooral een alibi om af en toe aan de drukte van alledag te kunnen ontsnappen. Mijn jongensdroom was kunstschilder worden, maar mettertijd kwamen daar andere dromen bij. Strips tekenen, bijvoorbeeld, en cabaretvoorstellingen maken, en schrijven, en muziek maken, en mensen aan het lachen brengen. Ik vind het verschrikkelijk frustrerend dat ik maar één leven heb om al mijn dromen te proberen waar te maken. Zo frustrerend, dat ik mezelf dringend moet leren om wat minder te dromen. HIV worden, dat is altijd mijn enige ambitie geweest - Hoogst Interessante Vlaming. Toen ik naar buiten kwam als striptekenaar en als cabaretier, koos ik heel bewust voor een pseudoniem. Ik wilde alleen bekend worden om wat ik deed en niet om wie ik was. Vandaar: Fritz van den Heuvel, en niet Joris Vermassen, mijn echte naam. Ik vond het belangrijk om mezelf toch een beetje voor mezelf te houden. Fritz van den Heuvel is comedian, cabaretier, muzikant en tekenaar. Zijn jongste strip 'De Bamburgers' werd genomineerd voor de Vlaamse Cultuurprijzen. Zijn voorstelling 'De Chaostheorie' is deze week te zien in Het Gasthuis in Aarschot. Meer info: www.fritz.be.