Bericht aan alle fans van The Beach Boys: haal uw surfplank van de zolder en trek uw coolste wetsuit aan, want surf's up in 2012! Ter gelegenheid van hun vijftigste verjaardag blazen The Beach Boys immers verzamelen voor een heuse comebacktournee en - moet er nog strand zijn? - een nieuwe plaat. En hoewel recente reünies van onder meer de Pixies, The Police en - o, gruwel - The Eagles ons een poco wantrouwig hebben gemaakt voor uitgestelde plunderacties op uw en onze portefeuille: deze comeback mag vooral worden beschouwd als een persoonlijke overwinning voor zanger, muzikaal brein en eerstaanwezend songleverancier ...

Bericht aan alle fans van The Beach Boys: haal uw surfplank van de zolder en trek uw coolste wetsuit aan, want surf's up in 2012! Ter gelegenheid van hun vijftigste verjaardag blazen The Beach Boys immers verzamelen voor een heuse comebacktournee en - moet er nog strand zijn? - een nieuwe plaat. En hoewel recente reünies van onder meer de Pixies, The Police en - o, gruwel - The Eagles ons een poco wantrouwig hebben gemaakt voor uitgestelde plunderacties op uw en onze portefeuille: deze comeback mag vooral worden beschouwd als een persoonlijke overwinning voor zanger, muzikaal brein en eerstaanwezend songleverancier Brian Wilson. Eerst en vooral een overwinning op zichzelf, aangezien de bipolaire Beach Boy dankzij een strikt dieet van alcohol, marihuana, lsd en cocaïne jarenlang rondzwalpte als een paranoïde, manisch-depressieve en licht schizofrene psychoot van 150 kilo. Maar zeker ook een overwinning op de hufter die Wilsons wankele gezondheidstoestand misbruikte om zichzelf schaamteloos te verrijken. Die hufter is Eugene Landy, een psychiater die zich in de muziekbusiness binnenwerkte als occasioneel distributeur van zwarte muziek en in het Californië van de jaren 60 uitgroeide tot 'the shrink of the stars'. Onder meer Richard Harris en Alice Cooper kwamen bij hem op de canapé, en vanaf 1975 dus ook de depressieve en drugsverslaafde Brian Wilson. Landy zag in de Beach Boy meer een melkkoe dan een psychiatrisch patiënt en speelde met zijn hoofd alsof het een doos Lego Technics was. Jazeker, hij hielp hem van de drugs af, maar hij maakte hem ook doodleuk verslaafd aan andere medicatie: pillen die hem willoos en meegaand maakten, en die de hypnotiseur annex slangenbezweerder in staat stelden om zijn patiënt te pluimen waar hij bijstond. Eind jaren 70 wisten de andere Beach Boys hem even van hun compagnon weg te slaan, maar na een dramatische overdosis van alcohol, antidepressiva en cocaïne in 1983 leverde zijn familie hem toch weer aan dokter Landy over. Die besloot zijn tweede kans niet onbenut te laten: hij riep zichzelf uit tot Wilsons 'manager-voor-het-leven', isoleerde hem van vrienden en familie - zelfs zijn eigen broers kregen hem niet te spreken zonder de toestemming van Landy - en graaide nog wat dieper in de zakken van zijn patiënt. Landy liet zich op Wilsons soloplaat uit 1988 niet alleen als coauteur vermelden om zo een deel van de royalty's op te strijken, hij parkeerde de muzikant ook in een duur huurhuis om vervolgens zélf zijn riante villa te betrekken. De omvang van Landy's zwendel werd pas duidelijk toen hij begin jaren 90 door de familie Wilson voor de rechter werd gesleept nadat hij zich in 's mans testament tot 70 procent van Wilsons bezittingen trachtte toe te eigenen. Tussen 1983 en 1986 streek hij jaarlijks 430.000 dollar netto op, trok hij tot een kwart van Brians royalty's naar zich toe én liet hij zich een kwart miljoen dollar uitbetalen voor de publicatie van de 'autobiografie' Wouldn't It Be Nice, waarin eigenlijk alleen te lezen valt dat Brian Wilson alles te danken heeft aan de therapie van Eugene Landy. Anno 2012 is Eugene Landy dood en zijn The Beach Boys springlevend. Zou er dan toch een god bestaan? VINCENT BYLOO