Achteraf lijkt het ontzettend simpel: met The Beach Boys combineerde Brian Wilson gewoon zijn liefde voor rock-'n-rollpionier Chuck Berry en barbershop-collectief The Four Freshmen. Het leverde hem wel popklassiekers als Surfin' USA, I Get Around, God Only Knows en Good Vibrations op, allemaal songs die baden in verbluffende close harmonies en schier symfonische arrangementen. Alleen bleek het leven van de Beach Boy niet enkel uit fun fun fun te bestaan. Wilson werd jarenlang gemanipuleerd en gehersenspoeld - eerst door zijn vader Murry, later door therapeut-oplichter Eugene Landy, die hem ook nog eens foute medicatie toediende - en ontwikkelde een schizoaffectieve stoornis die hem in een paranoïde, manisch-depressieve en licht psychotische schizofreen veranderde.
...

Achteraf lijkt het ontzettend simpel: met The Beach Boys combineerde Brian Wilson gewoon zijn liefde voor rock-'n-rollpionier Chuck Berry en barbershop-collectief The Four Freshmen. Het leverde hem wel popklassiekers als Surfin' USA, I Get Around, God Only Knows en Good Vibrations op, allemaal songs die baden in verbluffende close harmonies en schier symfonische arrangementen. Alleen bleek het leven van de Beach Boy niet enkel uit fun fun fun te bestaan. Wilson werd jarenlang gemanipuleerd en gehersenspoeld - eerst door zijn vader Murry, later door therapeut-oplichter Eugene Landy, die hem ook nog eens foute medicatie toediende - en ontwikkelde een schizoaffectieve stoornis die hem in een paranoïde, manisch-depressieve en licht psychotische schizofreen veranderde. Dankzij een strikt dieet van antidepressiva slaagt de 66-jarige Wilson erin om platen te blijven maken, zoals het nieuwe That Lucky Old Sun. Maar hij blijft een verstrooide professor die nog steeds stemmen hoort in zijn hoofd. Eén daarvan gebood hem onlangs om uw dienaar op te bellen, om halftien LA time alstublieft! Brian Wilson: Hallo, ik ben BrianWilson. Ik geloof dat jij me wat wilde vragen? Wilson: Geen probleem. I'm wide awake, ik heb mijn ochtendgymnastiek zelfs al achter de rug. En ik ben helemaal klaar voor jouw vragen. Shoot!Wilson: Absoluut! Ik ben ook maar een mens. Al verschillen de meningen daarover. Ha-ha-ha! Wilson: Het is een muzikale autobiografie. Heel introspectief ook. Wilson: De mijne natuurlijk. Ha-ha-ha! (komt even niet meer bij) Eigenlijk vind ik die van Louis Armstrong wel straf. Het is trouwens zijn bewerking die me voor deze plaat heeft geïnspireerd. Ik heb de rechten op het nummer gekocht om er mijn eigen versie van te kunnen maken. Wilson: Jawel, hoor. Ik ben héél blij om na 46 jaar weer met Capitol samen te werken. Maar ik heb me wél gestoord tijdens de persconferentie die ze hadden georganiseerd. Zoveel volk! En camera's! Op een bepaald moment kreeg ik zelfs geen lucht meer: zozeer stond het daar volgepakt. Wilson:Surfin' Safari! En Surfin' USA natuurlijk. Wilson:(onderbreekt) Dat heb ik mooi gezegd, hé. Want dat ís het ook: een ode, een liefdesverklaring aan Californië en - vooral - aan LA. Ik wou dat de plaat allemaal mooie beelden over het leven aan de westkust zou oproepen. Wilson: De restaurants! Wilson: Hoezo, en? Wilson: Euhm... Het strand misschien. De muziek. De opnamestudio's. De auto's. En de meisjes. Ooh yeah, I like California girls. Ik heb er zelfs ooit een liedje over geschreven, als ik me niet vergis. Of waren dat The Beatles? Wilson: Een waargebeurd verhaal, ja. Vraag maar aan mijn manager. Fantastische akoestiek trouwens! Goed dat het zwembad leegstond toen we er opnamen. Met al dat water zouden we ons anders flink geëlektrokuteerd hebben. Wilson: Toch niet dat ik me kan herinneren. Maar misschien moet je dat óók eens aan mijn manager vragen. Wilson: Hij heeft de teksten geschreven voor de spoken words op de plaat. Én voor Live And Let Die. Nee, wacht eens, dat is dat nummer van John Lennon. Live And Not Live, bedoel ik. Wilson: Dat zei ik toch! Wilson: Ik zei hem wat hij moest schrijven en dan schreef hij dat. Hij moest gewoon de heartbeat van LA in woorden vatten. En dat heeft hij goed gedaan, want ik heb niets aan zijn teksten moeten veranderen. He's a smart guy, you know.Wilson: Die zin komt eigenlijk van Scott (Bennett), een kerel in mijn groep. Het gaat over zijn leven. Wilson: Dat is waar. Hij heeft die tekst natuurlijk geschreven voor mijn plaat, dus had hij wellicht ook mij in gedachten. Ik heb mijn inzinking indertijd proberen op te vangen met drugs, maar gee: draaide dat even anders uit! Al die trips hebben mijn leven en vooral mijn geest overhoopgehaald. Beloof me één ding, youg man: begin nooit ofte nimmer aan drugs. Ze maken alles wat je liefhebt kapot! Wilson: (op de wijs van 'Yesterday') Suddenly, there's a shadow hanging over me, I'm not half the man I used to be... De jaren zestig: man, those were exciting times. De creativiteit hing in de lucht. Maar het waren geen makkelijke tijden om je hoofd erbij te houden, met alle drugs die ze je overal toestopten. Achteraf bekeken denk ik wel eens: 'Was het nu zo moeilijk, Brian, om gewoon neen te zeggen?' Wilson: Bad vibrations are bad, man! Ik ben blij dat ik de mensen good vibrations kan bezorgen. Ik word er zélf blij van. Wilson: Van pianospelen. Ik speel nog elke dag op de piano: liedjes van mezelf, maar ook van Phil Spector en The Beatles. The Long And Winding Road en Let It Be, zulke dingen. Weet je wat ik ook een mooi nummer vind? Midnight's Another Day. Het staat op mijn nieuwste plaat. Zeker eens naar luisteren, it's a beautiful tune. Wilson: Allemaal. Ik ga aan de piano zitten tot mijn hersenen er een melodie uitgooien. Het komt allemaal uit Brian's brain. Wilson: Het is een goeie plaat, ja. Maar persoonlijk vind ik Love You het beste album van de Beach Boys en SMiLE mijn beste soloplaat. Wilson: O, héél concreet. Paul McCartney belde me een keer op om te zeggen hoe fantastisch hij Pet Sounds wel niet vond. Een geweldig compliment, want Paul is een hele grote meneer. Hij zei: 'And now we're gonna kick your butt'. En ik: 'Wat?' Waarop hij weer: 'We're gonna kick your butt' Dus zei ik: 'Go ahead and try!'Wilson: Niet slecht, maar Pet Sounds is beter. Ha-ha-ha! Wilson: Pianospelen. Fitnessen. Op het strand liggen. Naar de film gaan met mijn kleinkinderen. En wandelen. Ik wandel héél veel, zo'n zeven kilometer per dag. Goed voor de benen én voor het hoofd. Bijna elke dag kom ik na zo'n wandeling weer thuis met een nieuw liedje in mijn hoofd. Wilson: Zal ik je eens wat zeggen, young man? Ik zou niet eens weten hoe stereo klinkt. Echt waar. Als ik muziek aan het maken ben, weet ik dus eigenlijk niet hoe jij die muziek gaat horen. Misschien is dat wel mijn grote geheim. Er zouden meer dove mensen moeten zijn! Of toch halfdove mensen. Ha-ha-ha! Wilson: Vijfhonderd! Ik was bijna ook doof aan mijn linkeroor. Ha-ha-ha! En wat ze me allemaal niet vroegen! Rare vragen ook, hele rare vragen. Wilson: Ja, een conceptalbum. Geen idee wat voor een plaat het wordt, ik heb alleen nog maar een titel. Paradise Island: A Rock Fantasy gaat-ie heten. (terwijl er op de achtergrond gemompel opklinkt) Ik vrees dat ik eens moet inhaken. Wilson: Als een goeie kerel die fantastische muziek heeft gemaakt. Túú-úút... Wilson: Sorry, het was maar een geintje. Always freaks people out. Ha-ha-ha! Bye bye now, and take care!Túú-úút! Door Vincent Byloo