Tijdens een van de vele keren dat Noel Gallagher zich vrolijk maakte over of tureluurs ergerde aan Radiohead, twijfelde hij hardop aan wat Ed O'Brien daar eigenlijk dóét. Als de bes...

Tijdens een van de vele keren dat Noel Gallagher zich vrolijk maakte over of tureluurs ergerde aan Radiohead, twijfelde hij hardop aan wat Ed O'Brien daar eigenlijk dóét. Als de bescheiden gitarist ooit met gezichtsloosheid kampte, is hij er nu wel vanaf: op zijn tweeënvijftigste duwt hij zich alsnog solo van de kade af. O'Brien peddelt langs twee kanten: enerzijds is er de meditatieve folk van Sail On, Long Time Coming of Cloak of the Night (een duet met Laura Marling), maar hij ontwikkelt ook stuwende raverockers zoals Olympik (met nineties-U2 als model) en Shangri-La. Daartussenin fungeert Brasil als fraaie hybride, terwijl het politieke Banksters een Hail to the Thief-outtake had kunnen zijn. Producer Flood vat het allemaal helder en gedetailleerd. Het niveau van Radiohead haalt Ed O'Brien dan wel niet, dat van Noel Gallagher mákkelijk.