Een mysterieus monster verschuilt zich in de Noordzee. Het klinkt als de plot van een grootscheepse fantasyfilm, maar ondanks de onderwaterbeelden en CGI wordt Domien Huyghes langspeeldebuut Zeevonk een persoonlijke, realistische film. 'Ik ben mijn vader verloren toen ik veertien was', vertelt de regisseur, die eerder naam maakte met zijn kortfilm Maverick en videoclips voor Blaudzun en The Antler King. 'Ik zocht toen troost in films en boeken, ma...

Een mysterieus monster verschuilt zich in de Noordzee. Het klinkt als de plot van een grootscheepse fantasyfilm, maar ondanks de onderwaterbeelden en CGI wordt Domien Huyghes langspeeldebuut Zeevonk een persoonlijke, realistische film. 'Ik ben mijn vader verloren toen ik veertien was', vertelt de regisseur, die eerder naam maakte met zijn kortfilm Maverick en videoclips voor Blaudzun en The Antler King. 'Ik zocht toen troost in films en boeken, maar herkende me nooit in de manier waarop het rouwproces werd afgeschilderd. Meestal eindigde het verhaal toch nog positief en gingen de personages gewoon door met hun leven.' En dus besluit Huyghe zoveel jaren later zelf de leemte te vullen. Samen met zijn zus Wendy Huyghe, die het scenario schreef met Jean-Claude van Rijckeghem, bedacht hij een rauw, maar eerlijk verhaal. Wanneer een visser om het leven komt op zee, raakt zijn twaalfjarige dochter Lena ervan overtuigd dat een zeemonster verantwoordelijk is voor haar vaders dood en trekt ze op avontuur om bewijsmateriaal te verzamelen. 'Het is niet de bedoeling dat mensen depressief de zaal verlaten, vandaar het avontuurelement. We willen vooral een gesprek over verlies op gang brengen. Op de set zijn we daar alvast in geslaagd. Iedereen begon spontaan zijn verhaal te delen.' Met Hilde De Baerdemaeker, Sebastien Dewaele, Zouzou Ben Chikha, Lynn Van Royen en Valentijn Dhaenens wist Huyghe enkele klinkende namen te verzamelen, maar de hoofdrollen zijn weggelegd voor drie tieners: Dunia Elwaleed (rechts), Sverre Rous (momenteel te zien in Dealer) en Saar Rogiers (midden). Die laatste moest voor haar rol als Lena leren duiken, zeilen en skaten. Hier ziet u haar in haar favoriete skatepark, een vertrouwensplek waar ze vaak naartoe trekt met haar beste vriendin. 'Doorheen de film verandert dat. Iedereen gaat door met zijn leven en skatet haar voorbij, terwijl zij achterblijft met haar verdriet. Ik heb zelf veel geskatet vroeger, als een vlucht van de realiteit, en ik vind skaten en zeilen mooie metaforen voor rouwen. Hoe goed je ook bent, als het water of de wind tegenwerkt, moet je luisteren naar de natuur. Net zoals het geen zin heeft om je te verzetten tegen verdriet.'