In de jaren tachtig van de vorige eeuw besliste een Amerikaanse rechter dat er in Yonkers, een stad ten noorden van New York, tweehonderd sociale woningen gebouwd moesten worden. Nu was de plaats waar die huizen zouden komen een deel van Yonkers waar vooral rijke en blanke Amerikanen woonden, en die zagen het helemaal niet zitten dat hun wijk plotseling door arme en dus vooral zwarte landgenoten 'overspoeld' zou worden. De strijd tussen voor- en tegenstanders van het project leidde tot rechtszaken en doodsbedreigingen en zorgde in de VS voor een verhit debat over de...

In de jaren tachtig van de vorige eeuw besliste een Amerikaanse rechter dat er in Yonkers, een stad ten noorden van New York, tweehonderd sociale woningen gebouwd moesten worden. Nu was de plaats waar die huizen zouden komen een deel van Yonkers waar vooral rijke en blanke Amerikanen woonden, en die zagen het helemaal niet zitten dat hun wijk plotseling door arme en dus vooral zwarte landgenoten 'overspoeld' zou worden. De strijd tussen voor- en tegenstanders van het project leidde tot rechtszaken en doodsbedreigingen en zorgde in de VS voor een verhit debat over desegration - de pogingen van de overheid om de bevolkingsgroepen in het land door elkaar heen te laten wonen. Pas in 2007 zou alles beslecht worden. Bouwprojecten en raciale spanningen lijken niet meteen voer voor een meeslepende tv-serie, zeker omdat de zaak-Yonkers vooral uitgevochten werd in de gemeenteraad en de rechtbanken van de stad, met lange technische pleidooien. Maar dat is natuurlijk buiten David Simon gerekend, de man die er eerder al in slaagde om weinig sexy thema's als het Amerikaanse onderwijssysteem, dokwerkersvakbonden, de dagelijkse beslommeringen van drugsgebruikers of de langzame heropbouw van New Orleans na de doortocht van orkaan Katrina om te vormen tot briljante (mini)reeksen als The Corner, The Wire en Treme. In al die series spelen de raciale verhoudingen in de VS en de ondergeschikte positie van de zwarte bevolking een hoofdrol, dus is het niet verwonderlijk dat de zaak-Yonkers een van de eerste onderwerpen is die Simon als tv-maker wilde aanpakken - hij is al met het scenario bezig van voor hij aan The Wire begon. Verrassend is Show Me a Hero niet. Wie het werk van Simon kent, weet wat te verwachten: een trage opbouw, een verhaal waarvan de puzzelstukken slechts mondjesmaat in elkaar vallen, heel realistische en secure dialogen en een oog voor details die schijnbaar niets betekenen, maar eigenlijk heel veel zeggen over de achterliggende thema's en motieven. En natuurlijk is daar weer een tros prachtig uitgetekende personages, met voorop Nick Wasicsko, een politicus van de Democratische Partij die burgemeester van Yonkers wordt met de belofte dat hij de uitspraak van de rechter zal aanvechten. Alleen beseft hij eenmaal in het stadhuis dat hij eigenlijk geen andere keuze heeft dan het plan door te voeren, en dus tegen zijn kiezers in te gaan. De titel van de zesdelige miniserie is een verwijzing naar een citaat van F. Scott Fitzgerald: 'Show me a hero, and I'll write you a tragedy.' Maar de serie zelf is nog maar eens een bewijs dat Simon een hedendaagse tv-held is: een held die niet schrijft over zombies, superhelden of wrede koningen, maar over gewone mensen, en die erin slaagt het resultaat even beklijvend te maken als de spectaculairste series van het moment. SHOW ME A HERO **** Te bekijken via Telenet Play STEFAAN WERBROUCK