Dat Duran Duran als archetypische eightiesband nog altijd op een respectabel (commercieel) niveau meedraait, bewijst hoe groot de papapopmarkt is. De nostalgie weegt door, hoeze...

Dat Duran Duran als archetypische eightiesband nog altijd op een respectabel (commercieel) niveau meedraait, bewijst hoe groot de papapopmarkt is. De nostalgie weegt door, hoezeer de heren Le Bon, Rhodes, Taylor en Taylor zich ook op hun geavanceerdheid laten voorstaan. Veel Duran-platen omvatten meer haarlak dan hooks, maar Future Past hoort daar niet bij. Hier vallen een hoop treffelijke songs te rapen, appetijtelijk gepresenteerd door producers Erol Alkan en - jazeker - Giorgio Moroder. Alleen durft het al eens mis te lopen met de gasten. Blur-gitarist Graham Coxon gaat roemloos op in het discopopgeheel, Duran Duran in combinatie met rap is altijd cringe, en het geklater van Bowie-pianist Mike Garsons lijkt de daaromheen zittende song Falling veeleer af te stoten. Dan liever Tove Lo in het verleidelijke Give It All Up.