In de popsector is het zoals in de eerste twee weken van een nieuw schooljaar: het meeste is herhaling van de leerstof. De kwestie is hoe boeiend die wordt gebracht. Michael Collin...

In de popsector is het zoals in de eerste twee weken van een nieuw schooljaar: het meeste is herhaling van de leerstof. De kwestie is hoe boeiend die wordt gebracht. Michael Collins, de Californische muzikant, skater en filmmaker die het los-vaste collectief Drugdealer bestiert, verbrandt zich nét niet aan de vlammen van de persiflage. Als de hoes al geen bel doet rinkelen (het origineel staat vrij vooraan in 1001 Albums You Must Hear Before You Die), dan wel de vele aaibare, uit de seventies ontleende rockvarianten waaraan hij zich laaft: soft, yacht, West Coast. Maar er valt best pret te putten uit de zacht dobberende deunen, gedragen als ze worden door kekke blazertjes en strijkjes, flierefluitend pianowerk, invloeden van álle vier Beatles en een minicarrousel van gastvocalisten, onder wie Natalie Mering van Weyes Blood.