Wat verwacht je van openingsfilm 'Blindness', van 'The Constant Gardener'-regisseur Fernando Meirelles?

Die staat alleszins aangekruist. Ik weet dat niet alle collega's het met me eens waren, maar ik was nogal een fan van The Constant Gardener. Zijn vlugge, nerveuze stijl zal Meirelles wel niet afgezworen hebben, maar voor de rest weet ik nog niet goed wat ik van Blindness moet verwachten. Zoals van zovele films dit jaar. De organisatie heeft vreemd genoeg de gebruikelijke persconferentie een week later gehouden en ook met minder info dan anders. Nog meer dan voorgaande jaren wordt het straks puzzelen.

Welke films wil je absoluut meepikken?

Alleszins Synecdoche, New York, het regiedebuut van Charlie Kaufman, scenarist van Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Tyson van James Toback en La vie moderne van Raymond Depardon, die zitten allebei in de selectie van Un Certain Regard. Buiten competitie wil ik de nieuwe Woody Allen niet missen, net als de nieuwe Indiana Jones. Ik ben wel eens benieuwd naar hoe Indy het er na vijftien jaar nog afbrengt. In ieder geval is zo'n brok goed gemaakte, klassieke actie uit de VS altijd een welkome afwisseling tussen alle interessante maar toch zware arthouse- cinema. Ik maak trouwens kans op een interview met Harrison Ford. Hopelijk lukt het, al durft hij soms saai te zijn.

Heb je ook al tijd vrijgemaakt voor 'Guerilla', Steven Soderberghs film over Che Guevara?

Ik hoop het, maar daar moet je echt tijd voor maken, hé. (lacht) Ik heb al gezien dat hij maar liefst vier uur duurt. Pas op, dat maakt de film er niet minder interessant op - ik denk trouwens dat Benicio del Toro, mits wat kilo's minder, zeker een goede Che kan neerzetten - maar met zo'n drukke festivalagenda bestaat het gevaar dat je te veel op je horloge zit te kijken en vroegtijdig de zaal uit moet. Iets wat ik zo weinig mogelijk doe, want ik wil iedereen een kans geven. Een film in competitie die ik ook zeker wil zien is Changeling van Clint Eastwood. Indrukwekkend hoe die met beelden een verhaal kan vertellen.

Ben je verrast door de ruime vertegenwoordiging van de Belgen dit jaar?

Aangenaam verrast, want dit is toch uitzonderlijk. En dat in een jaar met weinig Amerikaanse genomineerden. Ik ga zeker kijken naar Elève libre van Joachim Lafosse en Eldorado van Bouli Lanners, die geselecteerd zijn voor de Quinzaine de Réalisateurs. Uiteraard ook naar de Dardennes, die met La silence de Lorna in de officiële eindselectie zitten. Ik ben een fan van hun realistische, sociaal bewogen cinema en het bevalt me dat ze hun wat hermetische stijl, met die camera die de personages op de huid zit, steeds meer loslaten. En er is uiteraard Aanrijding in Moscou. Als Gentenaar was ik van meet af aan een fan, maar ik ben onder de indruk dat ze blijkbaar ook opgemerkt zijn door enkele Franse critici, aangezien ze in de Semaine de la Critique zitten. En omdat het zijn regiedebuut is, maakt Christophe Van Rompaey ook nog eens een kleine kans op de Camera d'Or.

Welk historisch Cannesevenement heb je tot je spijt moeten missen, en bij welk was je er tot je grote vreugde wél bij?

De misser is uiteraard de editie van 1968. Ik had wel willen meemaken hoe het festival ook letterlijk gesloopt werd als gevolg van de Meirevolte in Parijs en hoe vervolgens de Quinzaine werd opgestart. Ik had erbij kunnen zijn, want ik was toen al twee jaar regisseur bij Première, alleen was Cannes toen nog het privéterrein van Roland Lommé. Dat ik Rosetta van de toen nog onbekende Dardennes heb kunnen zien, blijft een hoogtepunt voor me. Ik zat een eind van het festivalpaleis voor een interview met David Lynch. Toen dat gedaan was, ben ik echt weggespurt en op het nippertje de zaal nog binnengelaten, onder boegeroep van aanschuivende collega's. (lacht) De dag erna wonnen de Dardennes en was ik een van de weinige Belgen die de film gezien hadden.

Hans Van Goethem