Zie je die starende ogen? Dat is mijn blik op oneindig. Mijn derde plaat is net uit, en dat betekent dat mijn hele wereld zich beperkt tot alles wat rond dat album hangt. Repeteren, de tour voorbereiden met The Album Leaf, mijn blog bijhouden, promo doen: mijn hoofd staat niet naar andere dingen dan The Go Find. De tijd dat je gewoon een plaat kon uitbrengen, is voorbij: je moet ook alles do...

Zie je die starende ogen? Dat is mijn blik op oneindig. Mijn derde plaat is net uit, en dat betekent dat mijn hele wereld zich beperkt tot alles wat rond dat album hangt. Repeteren, de tour voorbereiden met The Album Leaf, mijn blog bijhouden, promo doen: mijn hoofd staat niet naar andere dingen dan The Go Find. De tijd dat je gewoon een plaat kon uitbrengen, is voorbij: je moet ook alles doen dat daar rond hangt. Het is ook een beetje de filosofie van Morr Music. Het is allemaal op vriendschap gebaseerd, maar dat betekent ook dat je bij alles betrokken wordt. Er wordt niets boven mijn hoofd beslist. Vandaar dus dat ik mezelf te midden van mijn hoes getekend heb. Geen slinkse poging om aan sluikreclame te doen, wél omdat mijn plaat effectief mijn wereld is op dit moment. Die bergen zijn van de hand van graficus Julia Guther, die de cd-hoes heeft ontworpen. Ik wilde dat de hoes iets had van die oude sciencefictionboekjes van Penguin. 1984, A Clockwork Orange en Brave New World: je moet maar eens op de covers van die paperbacks letten. Pure cult. En die sfeer past volgens mij perfect bij de sfeer van de plaat. Frisse kleuren, zonder triestig over te komen, maar tegelijk donker en duister. Op zich betekent dat niets, maar voor mij vat dat het gevoel van de plaat uitstekend samen. De plaat is niet toevallig 's nachts gemaakt - als je kinderen hebt, kun je pas werken als zij zijn gaan slapen. Eigenlijk moet je jezelf wel heel ernstig nemen om zoveel betekenis in je zelfportret te zien. Ik vrees dat dat bij mij minder het geval is. Ik ben er vooral trots op dat ik een maan heb kunnen tekenen en mijn haarlijn met penseel zo mooi gelukt is. En ik lijk hier ook wel wat op een aap, moet ik toegeven. Wat de creationisten ook mogen beweren: ik ben een rechtstreekse nazaat van de mensaap - mijn lippen alleen al zijn daar het ultieme bewijs van. Meer diepe boodschappen zie ik er niet in. Ach, ik ben maar een gewone jongen, vrees ik. (Lacht)GEERT ZAGERS