Bradford Cox, eerstaanwezend songschrijver van deze kliek uit Atlanta, heeft al net zo veel geloof in de beschaving als zij die hier de afwikkeling van de lokale verkiezingen heb...

Bradford Cox, eerstaanwezend songschrijver van deze kliek uit Atlanta, heeft al net zo veel geloof in de beschaving als zij die hier de afwikkeling van de lokale verkiezingen hebben gevolgd. Niets heeft zin, verzekert Death in Midsummer al meteen. De roes is fatalistisch maar best ook jolig: in een polonaise van gracieus wankelende songs, zo voltrekt zich deze achtste van Deerhunter. Plains is knisperende pop, uit No One's Sleeping klatert een wrange jubelstemming. Niet voor het eerst bij Deerhunter, en niet voor het laatst op deze plaat, denk je: Bradford hoeft niet meer naar de Beach Boys te luisteren, ze zijn in zijn botten verzonken. In What Happens to People? en de postapocalyptische toespraak Détournement tintelen de synths zich dan weer te pletter. Schitterend, zegt men dan.