Je portretten in sloophout zijn het bekendst, maar je maakt ook beeldhouwwerk, installaties en schilderijen.
...

Je portretten in sloophout zijn het bekendst, maar je maakt ook beeldhouwwerk, installaties en schilderijen. Stefaan De Croock: Hier in Ursel heb ik een atelier om in te tekenen en te schilderen. In Brugge staat de loods waarin ik mijn hout stockeer. Er kruipt enorm veel tijd en energie in het zoeken naar partijen die een patina en kleur hebben die bij mijn palet passen. Door hoe dat hout indertijd geverfd is en door decennialang gebruik afgesleten, kun je zeggen dat er massa's mensen meehelpen aan mijn werk. Een extreem trage vorm van action painting. (lacht)Heb je, tussen het rondscharrelen op Poolse scheepswerven en in oude Vlaamse pastorieën door, nog tijd om zelf een museum binnen te stappen? De Croock: Ik ben onlangs speciaal naar Parijs geweest om er bij Perrotin de expo van Claire Tabouret te gaan bekijken, en dan specifiek haar nieuwe werken op een soort synthetische vacht. Daar schildert ze landschappen op, waardoor je niet alleen een mooi beeld maar ook een unieke structuur en textuur krijgt, want ze laat ook stukken bont onbeschilderd. Zelf omschrijft ze het als 'fluffy landscape painting'. (lacht) Omdat we toch in Parijs waren, heb ik nog iets anders van mijn verlanglijstje kunnen schrappen: het vorig jaar geopende museum Bourse de Commerce, waarin de Franse miljardair François Pinault zijn collectie moderne kunst van wereldniveau heeft ondergebracht. Je vindt er Tuymans, Picasso, Mondriaan, Koons, Murakami, Hirst en Claire Tabouret. (lacht) Het achttiende-eeuwse gebouw is an sich ook de moeite. Mijn mond viel open toen ik de negen meter hoge betonnen cilinder zag staan die de Japanse architect Tadao Ando centraal heeft toegevoegd. Nog even over je boek Portraits: dat is geen overzichtswerk. De Croock: Neen, de titel zegt het: we focussen op de portretten. Ik vond het eerst nog te vroeg voor een boek. Maar de mooie tentoonstelling in Brugge en het feit dat ik tien jaar voltijds kunstenaar ben, hebben me over de streep getrokken. Portraits komt uit bij Hannibal Books, de uitgeverij die ook werk van de Nederlandse fotografe Robin de Puy uitbrengt. Dat zeg ik maar omdat ik haar in de drukkerij toevallig ben tegengekomen en ik haar als een fanboy ben gaan begroeten. Enkele jaren geleden had ik haar boek If This Is True... gekocht, de weerslag van een rondreis in de VS. Doordat ze vanwege de lockdown niet meer kon reizen, heeft ze haar heel directe werkwijze toegepast op de streek rond Amsterdam, waar ze woont. Het resultaat is haar nieuwe boek Down by the Water, dat ik vast en zeker in huis ga halen. Heb je nog zo'n vaste waarde? De Croock: Ik luister graag naar Vuurland op StuBru, gepresenteerd door Joris Brys. Altijd een mooie selectie muziek, waardoor ik bijvoorbeeld Ólafur Arnalds en Khruangbin heb ontdekt. Ik hoef me zeker niet voortdurend met melancholie te omringen, maar zo'n uurtje op zondagmiddag is ideaal.