Hoe hard is de culturele coronakaalslag bij Borgerhoff & Lamberigts aangekomen?
...

Hoe hard is de culturele coronakaalslag bij Borgerhoff & Lamberigts aangekomen?Steven Borgerhoff: Zowel met de uitgeverij als met ons tv-productiehuis hebben we niemand op technische werkloosheid moeten zetten. Maar de gesloten winkels hebben we wel gevoeld. Mensen zijn heel tactiel als het op boeken aankomt: ze houden ervan die vast te pakken en te doorbladeren vooraleer ze te kopen. Als SJ Hoffman maak je smeulende laatavondmuziek. Ik vond je debuut nog vaak op sfeer leunen, maar het pas uitgebrachte Waves Holding Time komt daarvan los.Borgerhoff: Die tweede plaat ligt veel dichter bij wie ik ben. De recensies voor de eerste waren goed, maar nu is het bij momenten gênant! Wel fijn, natuurlijk. Zeker omdat het allemaal nummers zijn die ik vorig jaar heb geschreven - ik ben niet zomaar doorheen mijn harde schijf met oude ideeën gegaan. Onbedoeld bleek mijn rustige, melancholische muziek wonderwel te passen bij die periode waarin de hele wereld op de pauzeknop duwde. Bubbelmuziek! Waaruit heb je de voorbije maanden zelf cultureel genoegen geput?Borgerhoff: Ik was enorm onder de indruk van de docu Ni juge, ni soumise, over de excentrieke Brusselse onderzoeksrechter Anne Gruwez. Ze rijdt rond in een 2pk'tje en is enorm politiek incorrect. Tegen een boefje dat voor haar zit, zegt ze: 'Ik zie er misschien frêle uit, maar ik ben in staat u eigenhandig tegen de grond te plakken.' Of tegen een ander: 'Als ik u naar de gevangenis stuur, kost dat de maatschappij 150 euro per dag. Het zou goedkoper zijn mocht u hier onmiddellijk doodgaan.' Op buitenlandse filmfestivals dachten ze dat alles in scène was gezet. In San Sebastián heeft ze zelfs de prijs voor beste actrice gekregen. Belgisch surrealisme ten top. Je bent een fan van Kris Martin, en dat is geen tikfout.Borgerhoff: De kunstenaar die vooral bekend is van het werk Altar op het Oostendse strand. Net voor de lockdown ben ik in het SMAK naar zijn expo Exit gaan kijken, die inmiddels weer te bezichtigen is. Een dik verdiende retrospectieve. Er hangt een weemoed over al zijn werken die je ook bij SJ Hoffman terugvindt. Hij is veel bezig met vergankelijkheid en dood. Zijn ideeën zijn puur, krachtig en eenvoudig, maar esthetiek primeert: alles wat hij maakt, is móói. Nu moet er toch stilaan een boektitel vallen, Steven.Borgerhoff: Niet uit onze stal, dus ik maak geen sluikreclame: De val van Matthias M.R. Declercq. Een non-fictieverhaal over de volwassenwording van vijf jonge renners: Iljo Keisse, Wouter Weylandt, Dimitri De Fauw, Bert De Backer en Kurt Hovelijnck. Zelfs al hou je niet van wielrennen, het is prachtig geschreven en heel heftig, want vaak slaat het noodlot toe: Weylandt komt bijvoorbeeld om door een ongeval in de Giro. Het zoveelste bewijs dat realiteit de fictie overtreft.