De tussenstand

WANNES CAPPELLE: Zoals elk jaar heb ik van mijn IJslandse schoonouders een plaat van een obscure lokale artiest gekregen (lacht). Nou ja, obscuur: ik denk dat Úlfur Úlfur in IJsland een populair genre beoefent, maar mijn ding is het niet. Wellicht heeft het feit dat mijn zoontje ook Úlfur heet er wat mee te maken.
...

WANNES CAPPELLE: Zoals elk jaar heb ik van mijn IJslandse schoonouders een plaat van een obscure lokale artiest gekregen (lacht). Nou ja, obscuur: ik denk dat Úlfur Úlfur in IJsland een populair genre beoefent, maar mijn ding is het niet. Wellicht heeft het feit dat mijn zoontje ook Úlfur heet er wat mee te maken. CAPPELLE: Inderdaad. Maar je wilt weten wat ik de jongste tijd allemaal heb gezien? Het laatste was de voorstelling Addio Amore van Tutti Fratelli, in de Bourla. Dat is het gezelschap van Reinhilde Decleir, en het stuk ging over de vluchtelingencrisis. Sociaal-artistiek theater, zeg maar: zij slaagt er altijd in om niet-professionele acteurs, veelal uit kansengroepen, te laten schitteren als zichzelf. Zo zong een jongen een ongelooflijk mooie versie van My Bonnie Lies over the Ocean. CAPPELLE: Ik weet het, een onwaarschijnlijk kutlied (lacht). Maar je kon een speld horen vallen, waarschijnlijk omdat hij het niet zong zoals een beroepszanger dat zou doen. Maar tegelijkertijd kon hij wel degelijk zingen. CAPPELLE:Brihang met Zolangmogelijk. Ook hier: heel poëtisch, heel eigen. Het is hiphop, maar soms veegt hij zijn laars aan het metrum. Ik werd er meteen stil van. Ook al gebruikt hij een West-Vlaams dat heel erg gekuist is. Bij de eerste luisterbeurt dacht ik: zèhet ne kjì geweune. Maar ik denk dat dat gewoon zijn taal is. Ik stoor er mij niet meer aan want ik gelóóf hem. CAPPELLE: Een boekje dat wel voor menige glimlach heeft gezorgd, is Het is best vermoeiend om Piet De Praitere te zijn, van hemzelf. Allemaal oneliners uit zijn shows en waarschijnlijk ook onuitgegeven dingen uit zijn ideeënboekjes. Het geeft toch wel een inkijk in zijn hoofd, en inderdaad: dat moet soms vermoeiend zijn (lacht). Maar ook wel hilarisch. Ik ken Piet al van lang voor we samen aan Bevergem hebben gewerkt. Hij is iemand die risico's durft te nemen, die nooit de veiligste weg kiest. Zijn specifieke stijl van humor komt in dat boekje heel goed naar boven. Het ligt bij ons op het toilet. (lacht)CAPPELLE: Wel, aan film of tv ben ik minder toegekomen. Maar ik werd wel blij verrast door de serie Unbreakable Kimmy Schmidt op Netflix. Het gaat over een vrouw die jarenlang in een ondergrondse bunker opgesloten heeft gezeten, samen met een sekteleider die had beweerd dat de wereld zou vergaan. Plots komt ze terug terwijl ze dus van alles heeft gemist. Bovendien is ze afkomstig van een landelijke omgeving en moet ze nu in New York City zien te overleven. Ze is enorm naïef maar ook positief ingesteld: scheldwoorden of misbruik van vertrouwen kunnen haar niet deren. Een intelligente serie, vind ik, met een heel frisse vorm van humor. KURT BLONDEEL