Bliss (Sheng Zhimin)

'Een taaie dobber', schrijft Filip Nijs. Deze intimistische en vooral trage film van debutant Sheng Zhimin over het dagelijkse leven in Hongkong vroeg immers van 's ochtends vroeg volledige concentratie. Toch wordt Bliss over het algemeen goed onthaald, dankzij 'het subtiele spel tussen kleur, licht en sfeer' en de 'verrassend intelligente karakterstudie die de dunne grens met soap maar zelden overschrijdt'.
...

'Een taaie dobber', schrijft Filip Nijs. Deze intimistische en vooral trage film van debutant Sheng Zhimin over het dagelijkse leven in Hongkong vroeg immers van 's ochtends vroeg volledige concentratie. Toch wordt Bliss over het algemeen goed onthaald, dankzij 'het subtiele spel tussen kleur, licht en sfeer' en de 'verrassend intelligente karakterstudie die de dunne grens met soap maar zelden overschrijdt'. Frears' werkstuk over het politieke steekspel tussen Tony Blair en koningin Elizabeth na de dood van prinses Diana is een 'crowd pleaser' (om het met de woorden van onze man (P.D.) te zeggen) en dat blijkt ook uit de reacties. Van 'een moet-je-gezien-hebben-film' tot 'wat een ongelooflijke prestatie om rond dit delicate onderwerp én smaakvol, én ontroerend, én geloofwaardig én grappig tegelijkertijd te kunnen zijn', The Queen krijgt bijna unaniem lof toegezwaaid. Slow food tijdens de lunch, slow movie erna. Té slow voor sommigen, want 4:30 - een Singaporese prent over een bizarre vriendschap tussen een eenzaam jongetje en een vreemde huurder/oom - krijgt hier en daar het etiket 'langdradig' opgeplakt. Voor anderen was dit echter 'een voltreffer om 'voltreffer' tegen te zeggen', 'de verrassing van de dag' en 'verbluffend mooi'. 4:30 krijgt van ons dus de Patrick Janssensprijs voor meest geslaagde polarisatie. 'Brick is een interessante stijloefening, maar weet niet altijd te overtuigen', schrijft Steven Benoît, en dat vat het algemene gevoel rond deze prent - een soort film noir die zich afspeelt op een Amerikaanse high school - zowat samen: onderhoudend maar niet echt de top. 'Na de gimmick de real thing', aldus Tim Van Autreve. Anders gezegd: na de film noir van een jonge debutant de film noir van een gevestigde waarde. Voor de meesten was The Black Dahlia dan ook 'een fonkelende climax' en 'Kunst met een grote K', 'waarin de grootmeester ons een les in regie en filmkunst geeft'. Al waren er ook enkele bezoekers die de prent niet konden smaken en struikelden over gaten in de plot en makke acteerprestaties. Maar zoals René Vandereycken al wist te vertellen: You can't win them all! Onze oproep om 'recensent van één festivaldag' te spelen werd massaal beantwoord, waarvoor dank. Jeroen Van der Meeren mag binnenkort de box van Focus Film Files II in de bus verwachten. Zijn recensie leest u op www.focusknack.be ALLE INFO OVER HET FILMFESTIVAL OP WWW.FILMFESTIVAL.BE. (S.W.)