Vermijd je gemakkelijk conflicten of overkomen ze jou niet?

Daar heb ik een zesde zintuig voor ontwikkeld, al van uit de tijd dat ik naar discotheken ging en zag wie later op de avond op elkaars gezicht ging slaan. Ik vind conflicten nutteloos, ik word er zelfs ongemakkelijk van. Een film- of televisieset is een heftige microkosmos en ik zal de conflicten er altijd in de kiem smoren. Ik ben liever Kofi Annan dan Bush.
...

Daar heb ik een zesde zintuig voor ontwikkeld, al van uit de tijd dat ik naar discotheken ging en zag wie later op de avond op elkaars gezicht ging slaan. Ik vind conflicten nutteloos, ik word er zelfs ongemakkelijk van. Een film- of televisieset is een heftige microkosmos en ik zal de conflicten er altijd in de kiem smoren. Ik ben liever Kofi Annan dan Bush. Sam De Graeve, eindredacteur en brein achter De Slimste Mens, is altijd verbaasd dat ik bij slecht nieuws steeds een positieve kant zie. Toen bleek dat ik de film Night Watchman met Keanu Reeves toch niet zou regisseren, ben ik wel drie minuten depressief geweest. Maar anderzijds maakte het de keuzes die ik moest maken al iets gemakkelijker. Ik betreur een beslissing achteraf niet omdat ik weet dat er verschillende wegen zijn. Ze leiden misschien niet allemaal naar Rome, maar ze zijn wel altijd interessant. Integendeel, als absolute sissy ben ik altijd tien minuten te vroeg. Bij de Amerikaanse filmbonzen is trouwens elke ontmoeting tot op de minuut geregeld. Dat zijn van nature zeer assertieve jongens, maar daar ga ik mij niet aan aanpassen. De Amerikaanse filmwereld is ook zo'n gek systeem. Zo sprak ik met scenarist Bruce Joel Rubin, een heel zachte man die ooit één film heeft geregisseerd, My Life met Michael Keaton en Nicole Kidman. Hij vertelde me dat het een regel was dat je als regisseur op de derde dag iemand moet ontslaan, anders lopen ze over je heen. Waanzin toch? Maak er 'ten to six' van en ik zou me er perfect in kunnen vinden. Al is het me nooit gelukt om zo'n georganiseerd leven te leiden. Blijkbaar zit er een rusteloosheid in mij waardoor ik altijd bezig moet zijn. Ik ben er niet trots op maar ja, ik ben ambitieus. En dat vind ik iets vies omdat het indruist tegen levenskwaliteit. Ik zou ook graag vroeg met pensioen gaan, maar mocht het ooit zover komen, dan verveel ik mij ongetwijfeld te pletter. Ik ben zeker van het tegendeel. Wat ik nu meemaak, is vergankelijk. Dankzij De Zaak Alzheimer en De Slimste Mens kan ik uit heel veel mooie voorstellen kiezen. Maar dat zal niet zo blijven, daar ben ik nu al op voorbereid. Ik weet wel hoe ik verstandig moet omspringen met mijn beperkingen. Ik ben spaarzaam met mezelf: één keer per jaar De Slimste Mens en om de vier jaar een film. Moet dat goed betaald zijn om het jaar door te komen? Toegegeven, dat tv-werk betaalt zeker niet slecht, maar ik zou rijker kunnen zijn als ik meer programma's deed of voor een andere zender werkte. Dus ook dat is relatief. Proactief zeg je? Een begrip dat ik moet onthouden om later in mijn voordeel te gebruiken (lacht). Weet je, ik heb lange tijd getwijfeld of ik wel in de wereld van film en televisie zou passen. Maar ik weet nu dat je als regisseur geen bullebak of ijdeltuit moét zijn. 'Kijk in de spiegel en je ziet de dood aan het werk', heeft Jean Cocteau ooit gezegd. Dat probeer ik in het achterhoofd te houden. Niemand kan het leven overwinnen, en het is heel blasé te denken dat je dat wel kan. Bent u een geboren entrepreneur? Ga het na op www.blogthings.com/areyouanaturalentrepreneurquiz Door Hans Van Goethem