Outer South
...

Outer South Folkrock Wichita / COOP Freddy Willockx, Herman Brusselmans en Ben Crabbé zijn allen vroeg of laat van straat geraakt. Dat liefde blind is, achten we daarmee ruimschoots aangetoond. En dus hadden wij u graag een bewijsstuk voorgelegd ter illustratie van onze eigen variant op die tegeltjeswijsheid: namelijk dat vriendschap doof maakt. Exhibit A in onze bewijsvoering: Outer South, de nieuwe plaat van Conor Oberst, waarvoor de Amerikaanse folkvertegenwoordiger zowat de helft van de tracklist aan zijn vrienden van The Mystic Valley Band heeft uitbesteed. Zes van de in totaal zestien songs op Outer South werden geschreven én ingezongen door andere bandleden; van een tweetal songs kregen ze van Oberst ook nog eens het coauteurschap cadeau. Het is een vorm van outsourcing die het niveau van 's mans nieuwste worp niet bepaald ten goede komt. Zelfs de drummer mocht een paar wijsjes componeren - kun je nagaan. En om maar meteen met het aandeel van slagwerker Jason Boesel te beginnen: in Difference Is Time en Eagle On A Pole waant hij zich een countryversie van Evan Dando - de stem heeft hij, het talent om een song méér te laten zijn dan een opeenstapeling van losse ideeën helaas niet. Gitarist Taylor Hollingsworth doet niet veel beter. Air Mattress is nog een jolige beschouwing over de ongemakken van seks op een luchtmatras - let op de suggestief kreunende synths! - maar wanneer hij in Snake Hill een psychedelische Paul Simon probeert neer te zetten, gaat hij jammerlijk de mist in. Tweede gitarist Nik Freitas is duidelijk de popslet van de groep. Big Black Nothing weet met zijn hupse piano, olijke handclaps en een verdienstelijke countrysolo hoogstens een paar beluisteringen te charmeren. Terwijl het nochtans lekker swingende en naar The Byrds knipogende Bloodline finaal wordt genekt door een wegwerpmelodie. Rest ons de inbreng van Conor Oberst himself. Hij opent de plaat a-rockin' and a-ramblin' met een up-tempo countrysong - het knappe Slowly (oh so slowly) - maar laat zich daarna toch vooral als een freewheelin' Bob Dylan horen. Een paar keer pakt dat best aardig uit: ToAll The Lights In The Window is een puike ballad, Spoiled een leuke meezinger die Mark Everett van Eels zou kunnen hebben geschreven als hij in de seventies had geleefd en Roosevelt Room een woeste, politiek geladen furie van een song die vaagweg aan Dylans From A Buick 6 doet denken, inclusief het aan Al Kooper herinnerende Hammondorgel. Maar dat neemt niet weg dat ook Oberst op deze plaat enkele stevige steken laat vallen. Behalve een gemiste kans van een al te onbaatzuchtige rasmuzikant is Outer South vooral een daad van verregaande barmhartigheid waarmee Oberst ongewild bewijst dat de democratie zo zijn grenzen heeft. En dat vriendschap doof maakt natuurlijk. DOWNLOADSlowly (oh so slowly) To All The Lights In The Window I Got The Reason #2Vincent Byloo