2009
...

2009 Film: *** Extra's: - (A-Film)Regisseur Lu Chuan draagt zijn film op aan de meer dan driehonderdduizend slachtoffers van de Japanse invasie van Nanjing in december 1937. Hoewel hij de brutaliteit en wreedheid van de Japanse bezetter uitvoerig aan de kaak stelt, verdedigt hij toch ook het schuldgevoel van een Japanse soldaat. Niet elke usurpator is slecht van inborst, lijkt hij te denken. In China werd die houding hem niet in dank afgenomen: de film kreeg een stigma mee. Nochtans zijn de gebeurtenissen zoals ze hier worden beschreven al aanstootgevend op zich. Oorlog staat synoniem voor bestiaal en mensonterend gedrag, alsook voor onnoemelijke wreedheden en nietsontziend geweld: een mensenleven is niets meer waard. Dat zie je ook in Nanjing, waar de Japanse bezetter eerst en vooral de Chinese soldaten afmaakt door hen in een schuur bijeen te drijven en die in brand te steken. Wat verder troept het Keizerlijke Leger inwoners samen op een veld om ze met mitrailleurvuur af te maken. Tussen afgehakte hoofden en gehangenen spelen de kinderen op straat. De Duitse nazigezant Rabe moest op een vluchtelingkamp voor de burgers toezien, maar zelfs die waren niet veilig voor de Japanse heersers. Honderd vrouwen werden opgeëist om hun soldaten ter wille te zijn. Sommigen van hen werden na dagenlang seksueel misbruik dood afgevoerd - op elkaar geworpen in een kar. Hoe schokkend de beelden ook mogen zijn, Lu schept afstand door zijn gestileerde scoopcomposities en het gebruik van zwart-wit, dat bij momenten de sfeer van Andrzej Wajda's Kanal (1957) oproept. Lu vraagt zeker geen sympathie voor de toenmalige Japanse overheersers, al geeft hij een van de officieren wel het laatste woord: 'Het leven is zwaarder dan de dood.' De achterblijvers - daders én slachtoffers, overwinnaars én overwonnenen - kennen inderdaad een moeilijke toekomst, want zij moeten verder, ondanks het verlies van hun dierbaren, de wroeging en het schuldgevoel. Je mag de woorden van die officier trouwens gerust op het hele land projecteren, waardoor Japan met een knoert van een schuldgevoel wordt belast. Toch blijft het een open vraag wie er in een oorlog schuld treft. Japan werd in augustus 1945 op zijn beurt met twee atoombommen bedacht, wat ook de levens van honderdduizenden burgers, vrouwen en kinderen eiste. Kortom, City of Life and Death is meer een antioorlogspamflet dan een kritiek tegen één land. Win 5 dvd's van City of Life and Death. Zie pagina 6. TRAKTEERT OP KNACKFOCUS .BEPIET GOETHALS