Kopergietery en Het KIP. Tot mei op reis door Vlaanderen en Nederland.
...

Kopergietery en Het KIP. Tot mei op reis door Vlaanderen en Nederland. kopergietery.be en hetkip.be 'Papa, waarom kieper jij op deze foto een blikje bier in de onderbroek van die meneer?' Zulke vragen uit de kindermond zullen de geschifte mannen die de scène onveilig maken in Chicks for money, nothing for free ooit moeten beantwoorden... Alvorens zich enthousiast in een leven vol luiers en borstvoedingsbeha's te storten, wilden deze heerschappen (Gilles De Schryver, Arend Pinoy, Oliver Roels, Yahya terryn, Robrecht Vanden Thoren en Hendrik-Hein Van Doorn) nog een keer het beest uithangen en de scène maken tot de speelplaats die ze zijn ontgroeid. Het resultaat is geen stuk dat met pronte bast de toneelgeschiedenis zal trotseren -daarvoor weegt het te licht - maar eentje dat je een instant goed gevoel bezorgt. Met dank aan Yahya terryn, die zijn kornuiten vanuit de regisseursstoel aanvuurde. De voorstelling ontluikt als een storm: ze begint onheilspellend rustig en eindigt turbulent. Zowel de kalme als de woeste momenten steken de draak met de zogeheten mannelijkheid. Ter illustratie: het stuk start ondeugend met 'het kleintje' van de bende - De Schryver, glimmend van bronstigheid in een felroze trainingsbroek - dat op de scène wordt geduwd. Hij probeert zijn spieren te ballen. Tevergeefs. Vervolgens toont Van Doorn zijn afgetrainde torso en druipen zijn medespelers als vernederde bonenstaken af. Mannen die afdruipen? Dat gebeurt niet zomaar! Er ontvlamt een bloedstollend dansgevecht dat te snel uitdooft. Zulke zeldzame vuurwerkmomenten wisselen af met intiemere scènes, waaronder een zotte versie van de Clouseauhit Domino en een zalig scheerschuimduet op Chopins wondermooie Piano Concerto No. 1 in E minor. Een bierzondvloed spoelt de jeugd definitief weg, waarna het glimlachende publiek huiswaarts keert. Toch stal Chicks for money, nothing for free ons hart niet helemaal. Dit van spelgoesting zinderende stuk toont de boterzachte binnenkant van de bink: een brullende womanizer die al eens vecht tegen zijn tranen en snakt naar geborgenheid. Wat we misten? Coherentie, choreografische inventiviteit én méér peper in die strakke, dansende konten. Hell yeah! ELS VAN STEENBERGHE