Wie heeft zich nog nooit een volslagen nietsnut gevoeld? Vanuit dit o zo vrolijke gevoel - ' Je suis rien', klinkt het uit de geluidsboxen - barst C(H)OEURS los. Écht losbarsten. Toch staat er slechts een bevend mannenlijf (gekleed in een wit jurkje) op de scène. Althans, tot de spots ook het honderdkoppige koor belichten en hun gezang - ondersteund door het orkest - als een windhoos door de zaal giert. Het...

Wie heeft zich nog nooit een volslagen nietsnut gevoeld? Vanuit dit o zo vrolijke gevoel - ' Je suis rien', klinkt het uit de geluidsboxen - barst C(H)OEURS los. Écht losbarsten. Toch staat er slechts een bevend mannenlijf (gekleed in een wit jurkje) op de scène. Althans, tot de spots ook het honderdkoppige koor belichten en hun gezang - ondersteund door het orkest - als een windhoos door de zaal giert. Het is de magische start van een creatie waarin choreograaf Alain Platel zich alweer de keizer van het kippenvel toont. Platel heeft een boontje voor klassieke muziek waarin de emotie heftig zindert. Die voorliefde doet hem al jaren tussen opera en dans balanceren. In C(H)OEURS leveren Verdi en Wagner de muziek, en Platel confronteert de kracht van operateske koorzang met danslijven. 'Zullen de dansers in het niets verdwijnen?', vroeg hij zich aanvankelijk af. Het antwoord is geruststellend. Al is zijn choreografisch geëxperimenteer met het koor niet zó sterk, de subtiliteit waarmee hij de dansers - gekleed in de liefdeskleuren rood en wit - tussen, onder én boven de koorleden plaatst, maakt alles goed. Die dansers bewegen en kijken als geknakte ballerina's. Elke beweging vertrekt vanuit hun hartstreek. Zo 'kneedt' Platel de danslijven tot verstilde, broze prachtbeelden te midden van de massa óf de leegte - want soms verdwijnt het koor achter de plastic lamellengordijnen. Op virtuoze wijze demonteert hij lijven tot een bevend hoopje ellende, een naar liefde snakkende reiger, een bronstige stier of een naakte Venus. De dansers - vijf vrouwen en vijf mannen - transformeren op de parketvloer van vereenzaamde individuen tot in elkaar verstrengelde liefdesparen. Het koor is hun getuige én drijfkracht. Massa en individu: ze bestaan niet zonder elkaar. Zo wordt C(H)OEURS - ondanks de dipjes - een vurige mozaïek van overrompelende beelden waarin mensen naar een harmonisch bestaan in een vermoeide democratie snakken. Ondanks dat politieke kantje is dit stuk geen kil pamflet maar een wonderzalfje voor elk (nietsnut)hart. Les Ballets C de la B en Teatro Real MadridDeze week te zien in Brugge en vanaf het najaar op wereldtournee (en opnieuw in België te zien). lesballetscdela.be ELS VAN STEENBERGHE