Of hij nu een bombastische rockplaat à la Born To Run ('75) of Born In The USA ('84) uitbrengt of een tributealbum met covers van vooroorlogse folk- en bluesklassiekers als The Seeger Sessions (2006): altijd gaan er een paar miljoen stuks van over de toonbank. En of Springsteen nu solo en akoestisch komt optreden dan wel met de elektrisch aangedreven pletwals The E Street Band: geen halve vierkante meter van de stadions waarin hij speelt blijft onbezet. Ook de 16.000 tickets voor het concert van Bruce Springsteen & The E Street Band later dit jaar in het Sportpaleis waren in welgeteld 35 minuten de deur uit. Waaraan heeft een oude rocker als The Boss, die afgelopen zondag 58 kaarsjes uitblies, dat niet aflatende succes te danken? Hoe komt het dat hij na al die jaren relevant blijft en zijn songs nog altijd brandend actueel?
...

Of hij nu een bombastische rockplaat à la Born To Run ('75) of Born In The USA ('84) uitbrengt of een tributealbum met covers van vooroorlogse folk- en bluesklassiekers als The Seeger Sessions (2006): altijd gaan er een paar miljoen stuks van over de toonbank. En of Springsteen nu solo en akoestisch komt optreden dan wel met de elektrisch aangedreven pletwals The E Street Band: geen halve vierkante meter van de stadions waarin hij speelt blijft onbezet. Ook de 16.000 tickets voor het concert van Bruce Springsteen & The E Street Band later dit jaar in het Sportpaleis waren in welgeteld 35 minuten de deur uit. Waaraan heeft een oude rocker als The Boss, die afgelopen zondag 58 kaarsjes uitblies, dat niet aflatende succes te danken? Hoe komt het dat hij na al die jaren relevant blijft en zijn songs nog altijd brandend actueel? 'Daarnet nog zag ik in Q een lijst met de belangrijkste songwriters uit de muziekgeschiedenis', zegt Stijn Meuris. 'Het is geen toeval dat Springsteen daar een prominente plaats in kreeg. Want zo simpel ligt het eigenlijk: hij is gewoon een ongeëvenaarde liedjesschrijver.' En dan vooral een die epische vertelkracht koppelt aan een nog epischer geluid en de personages in zijn songs, die zich onveranderlijk op het laagste echelon van de maatschappelijke ladder bevinden, een haast heroïsche grandeur aanmeet. Meuris: 'Springsteen heeft een groot verhalend vermogen, waardoor zijn songs iets filmisch krijgen. Neem een song als Darkness On The Edge Of Town: onwaarschijnlijk hoe hij de tristesse van dat beeld weet op te roepen. Dat is er gewoon boenk op.' Tristesse mag dan een weerkerend thema zijn in het oeuvre van The Boss, de romantisch-optimistische en van escapisme bulkende lyriek waarmee hij die countert, is dat nog veel meer. Net zoals Springsteen in zijn teksten voortdurend appelleert aan de American Dream en er tegelijk de draak mee steekt. 'Klopt,' zegt Meuris, 'al vind ik dat hij als sociaal commentator de laatste jaren wat aan scherpte heeft ingeboet.' Daar is Jonathan Vandenbroeck aka Milow, die live wel eens Springsteens Thunder Road durft te coveren, het niet mee eens. 'Hij snijdt nog altijd nieuwe onderwerpen aan. Op recentere platen als The Ghost Of Tom Joad ('95) en Devils & Dust (2005) heeft hij het bijvoorbeeld over de migratieproblematiek. En op The Rising (2002) behandelde hij het collectieve trauma 9/11. Springsteen blijft zijn maatschappijkritiek dus voortdurend actualiseren.' 'Je moet het maar durven,' vult de Gentse singer-songwriter Pieter-Jan De Smet aan, 'als grote rockmogol blijven ingaan tegen de publieke opinie van een doorgaans kritiekloos volk als de Amerikanen - om maar even een racistische veralgemening te gebruiken.' Dat hij in het overwegend patriottische Amerika met dergelijke kritiek wegkomt, heeft veel te maken met zijn status van working class hero. Springsteen - geboren, tot tweemaal toe getogen en nog steeds woonachtig in het weinig welvarende New Jersey - heeft nooit zijn afkomst verloochend en ziet er met zijn stoppelbaard en onafscheidelijke boots bovendien uit als een nicotinevrije versie van de Marlboro Man. 'Hij is en blijft een all American guy', zegt Milow. 'In België heeft zowat elke sociale klasse zijn muzikale volksheld, terwijl Springsteens populariteit in Amerika die sociale grenzen overschrijdt.' 'Daarom ben ik er zeker van dat hij aan beide kanten van het politieke spectrum sympathie geniet,' vult Meuris aan. 'Zelfs de redneck en de diehardrepublikein die ergens in de bible belt in een caravan woont waarnaast de stars & stripes patriottisch aan een vlaggenstok hangen te wapperen, hoort zijn idealen wellicht doorklinken in de muziek van Springsteen.' Dat bleek ruim twintig jaar geleden al pijnlijk duidelijk uit de keuze van Ronald Reagan om van Born In The USA - ondanks zijn triomfalistische deun een scherpe aanklacht tegen de Vietnamoorlog - zijn electorale hymne te maken. The Boss, die met de Vote For Change Tour drie jaar geleden nog campagne voerde voor de democratische presidentskandidaat John Kerry en in een column in TheNew York Times opriep om vooral niét voor Bush te stemmen, wordt dus vaak verkeerd begrepen. Maar dat zijn details voor de fans van The Jersey Devil. 'Mocht Amerika het land van melk en honing zijn,' filosofeert Pieter-Jan De Smet, 'dan nog zou zijn muziek relevant zijn.' Wat hem voor niet-Amerikanen zo aantrekkelijk maakt? 'Simpel', zegt De Smet. 'Hij is een van de beste performers ter wereld. Wie hem één keer aan het werk gezien heeft, is voor altijd een fan. Ik heb nog nooit een slecht concert van hem gezien. Hij is zowat de enige die er in slaagt om je zonder een indrukwekkend decor en bijbehorende lichtshow drie uur te blijven boeien en je daarbovenop ook nog eens het gevoel te geven dat hij eigenlijk gewoon naast jou op café staat te zingen. Zelfs solo en akoestisch - niets in de handen, niets in de mouwen - blaast hij je nóg omver.' Kaarten voor het concert op 12 december in het Sportpaleis hebben de heren helaas niet op de kop kunnen tikken. 'Niet erg', vindt Pieter-Jan De Smet. 'Ik heb hem vaak genoeg in goede omstandigheden gezien, ik hoef gelukkig niet naar dat vreselijke Strontpaleis.' Milow klinkt al iets wanhopiger. 'Echt wel jammer dat ik te laat was. Vooral omdat ik een paar jaar geleden al een fantastische kans heb laten liggen. Toen kon ik gaan kijken naar Springsteen & The E Street Band toen ze een reeks concerten deden in hun thuishaven New Jersey. Ze speelden er een maand lang vier keer per week in een arena van 100.000 toeschouwers. Een beetje Clouseau in het kwadraat dus. En ik heb gepast! Als iemand nog een kaart heeft voor het Sportpaleis, laat maar komen!' Door Vincent Byloo