Er is deze week eindelijk nog eens geen bal op de tv, zodat Canvas zich op zijn donderdagse kerntaak kan concentreren: onze muziekkennis bijspijkeren met een welluidende documentaire. Deze hier vertelt het verhaal van een aantal jonge witte mu...

Er is deze week eindelijk nog eens geen bal op de tv, zodat Canvas zich op zijn donderdagse kerntaak kan concentreren: onze muziekkennis bijspijkeren met een welluidende documentaire. Deze hier vertelt het verhaal van een aantal jonge witte muzikanten uit Chicago, die in de vroege jaren zestig naar de getto's liftten om de grote zwarte bluesmen van hun stad aan het werk te zien. Nadat ze met ogen en oren van Muddy Waters, Howlin' Wolf en Willie Dixon hebben gestolen, trekken ze weer naar hun middeklassewijken om er de blues naar hun hand te zetten. Het gaat onder anderen over Mike Bloomfield, die kort daarna naast Bob Dylan staat wanneer die elektrisch gaat - hij verdient alleen al voor die snijdende solo in Tombstone Blues onze eeuwige bewondering. Het gaat ook over Nick Gravenites, die de song schreef waar deze docu naar is genoemd en muziek leverde voor Janis Joplin. Het gaat over Paul Butterfield en zijn eigen Blues Band, en over de latere wereldster Steve Miller. Hoe belangrijk deze generatie voor de verdere evolutie van de muziek was, wordt nog het best geïllustreerd doordat Dylan zelf in Born in Chicago over hen komt getuigen. Dat is iets wat men zelden ziet.