Moeten platen van Bob Mould nog wel worden besproken? Heeft niet ieder goed functionerend huishouden er al lang een stuk of wat van onder dak? Om nog te zw...

Moeten platen van Bob Mould nog wel worden besproken? Heeft niet ieder goed functionerend huishouden er al lang een stuk of wat van onder dak? Om nog te zwijgen van de deugden die 's mans vroegere werk met Hüsker Dü en Sugar nog steeds schenken? Het antwoord op de eerste vraag moeten we niet meer geven wegens nu toch al halverwege, maar het waarom heeft u nog tegoed: Blue Hearts is een van Moulds meest bevlogen platen uit zijn lange solocarrière, een sublieme legering van melodie, energie, verontwaardiging en dynamiek. Het razende American Crisis, niet minder urgente Next Generation en een tros persoonlijkere (het kinky Leather Dreams) en zelfkritische songs: ze onderstrepen dat dit een Mould grand cru is.