Frank Vaganée: Mijn grote plaat is Lee Konitz Meets Jimmy Giuffre. Een plaat met liefst vijf saxofoons, en met muziek die erg op de West Coast was georiënteerd. Het was de eerste keer dat ik improvisatie op saxofoon hoorde.
...

Frank Vaganée: Mijn grote plaat is Lee Konitz Meets Jimmy Giuffre. Een plaat met liefst vijf saxofoons, en met muziek die erg op de West Coast was georiënteerd. Het was de eerste keer dat ik improvisatie op saxofoon hoorde. Vaganée: Vijftien moet ik geweest zijn. Ik speelde toen al saxofoon. Ik zat in de fanfare- en harmoniewereld in Mechelen, en op het einde van een fanfareavond begon de bigband van een van de dirigenten te spelen. De dag erna ben ik naar de platenwinkel gelopen. En daar lag ze. Niet dat ik Lee Konitz kende, maar ik wist: dit is jazz. (Lacht) Konitz is altijd een rol in mijn leven blijven spelen. Mensen als hij en pianist Lennie Tristano proberen op een andere manier melodieën te construeren. Ze hebben mijn concentratie op een nieuw niveau gebracht. Konitz heeft met het BJO op Middelheim gespeeld, en ook toen viel het mij op: de focus van die man is ongelooflijk, en daardoor gebeuren er prachtige dingen. Dat maakt de school van Konitz en Tristano helemaal anders dan de lichtere West Coast-jazz van trompettist Chet Baker. Vaganée: Het sociale aspect. Vaganée:(Lacht) Zoals ik al zei: het sociale aspect. En daarnaast voelde ik dat ik niet alleen in zo'n groot ensemble wilde spelen, maar dat ik er ook voor wilde schrijven. Begin jaren 90 heb ik een week les gevolgd bij trombonist-arrangeur Bob Brookmeyer. Dat heeft heel veel franken doen vallen. Vaganée: Ik sta er ook van te kijken, hoor. Een half jaar geleden werden we aangezocht door dat productiebureau. Het Brussels Philharmonic zou de klassieke score doen, wij het jazzgedeelte. Ik dacht: laten we dit nu maar doen, het is misschien niet onze corebusiness, maar het is sowieso interessant. Dit is natuurlijk onbetaalbare reclame. Vaganée: Klopt, maar het is heel belangrijk om die muziek te koesteren en af en toe boven te halen. Zoiets samen spelen, dat is diep genieten. LEE KONITZ MEETS JIMMY GIUFFRE Fresh Sound Records 1959 Lee Konitz, Hal McKusick (altsax); Warne Marsh, Ted Brown (tenorsax); Jimmy Giuffre (baritonsax); Bill Evans (piano), Buddy Clark (bas) and Ronnie Free (drums). BART CORNAND