Eentje uit de oude doos - ik moet een jaar of zeventien geweest zijn toen ik dit zelfportret tekende. Mocht het niet helemaal duidelijk zijn: je ziet een masker van mijn gezicht, dat als windvlieger vastgehouden wordt door een mannetje, verstrikt in de touwen. Laat het ons erop houden dat ik toen met mezelf in de knoop zat. (Lacht) Maar waar het eigenlijk om draait, meen ik me te herinneren, is dat ik worstelde met mijn woorden. Ik vond het moeilijk om onder woorden te brengen wat ik ...

Eentje uit de oude doos - ik moet een jaar of zeventien geweest zijn toen ik dit zelfportret tekende. Mocht het niet helemaal duidelijk zijn: je ziet een masker van mijn gezicht, dat als windvlieger vastgehouden wordt door een mannetje, verstrikt in de touwen. Laat het ons erop houden dat ik toen met mezelf in de knoop zat. (Lacht) Maar waar het eigenlijk om draait, meen ik me te herinneren, is dat ik worstelde met mijn woorden. Ik vond het moeilijk om onder woorden te brengen wat ik dacht. Plus: ik deed toen nog theater, en het duurde een eeuwigheid om een regel tekst juist te fraseren. Dat is er nog altijd niet helemaal uit, vrees ik: ik ben nog altijd geen kampioen in improvisatie. Ik heb tijd nodig om een tof idee naar buiten te laten komen. Wat ik voel als ik dit terugzie? Opluchting. Ik heb lang getwijfeld over wat ik in mijn leven wilde doen, met zijwegen in de rechtenstudies en het klassieke theater. Ik was toen ook niet de meest vrolijke mens. Ik heb zelfs ooit mijn polsen overgesneden als performance tijdens een welsprekendheidtoernooi. Alles voor het drama! (Lacht) Pas toen ik in 2004 met comedy begon, kon ik eindelijk stoppen met me af te vragen wat ik nu precies wilde doen: mijn agenda stond ineens vol, dus ik had geen tijd meer om na te denken. Ik voel nog altijd angst voor ik het podium op moet. Ik doe nu al vijf jaar comedy, en die angst gaat niet weg. Binnenkort gaat Pech in première, en ik weet nu al dat ik daar twee dagen lastig van ga zijn. ' Godverdoeme, waarom doe ik dit?' Veel collega's hebben dat, naar ik hoor. Het vreemde is dat je dat alleen op voorhand hebt. Zodra ik tien seconden op het podium sta, is het voorbij en kan ik er weer van genieten. Ik moet dringend eens opnieuw beginnen te tekenen. Ergens in mijn hoofd sluimert al jaren het idee om eens een strip te maken. Er zit een verhaal in mijn hoofd, dat ik alleen maar met tekeningen kan uitwerken. Om een idee te geven: het is een verhaal over hoe het water overal uit kruipt, mocht dat enigszins steek houden. Iets als Maus of Black Hole lijkt me wel wat, alleen zijn die classics zo steengoed, dat ik al geen zin meer heb om nog iets soortgelijks te proberen. Zeg, kom ik nu niet te depressief over? Ik houd niet van dat cliché van de komiek als getroebleerde ziel. Als ik rond me kijk, zie ik toch weinig depressieve collega's. Een beetje miserie mag wel - misschien moet je wel met de absurditeit van het bestaan geconfronteerd worden om goede grappen te kunnen verzinnen. Maar ik geloof niet dat je moet lijden om goede comedy of theater te maken. GEERT ZAGERS