door Karel Degraeve
...

door Karel DegraeveIk vond de genaamde Chris en Yves, de internetreporters van Man Bijt Hond, zeer filosofisch uit de hoek komen. De reportage die Luc De Vos maakte over K3 in het kader van Aan Tafel was ook heel schoon. Ik vond de manier waarop hij Stefaan De Clerck en Leona Detiège met donkere gedachten over deze wereld confronteerde mooi contrasteren met de witte broekjes van de K3-tjes, die op dat moment een versie van Teleromeo ten beste gaven op het marktplein van Kortrijk. Dat allemaal staat qua tongue-in-cheek natuurlijk in de schaduw van de imago-tank die prins Filip heeft platgewalst. Fantastisch toch, hoe hij tijdens de mededeling van de zwangerschap plots een Tuborg bestelde. 't Was nauwelijks hoorbaar; de PA was namelijk zeer slecht. Zo was het ook onmogelijk om te horen hoe prinses Mathilde de blijde mare in het Nederlands verkondigde. Omdat op datzelfde moment een lakei de bestelling van de Tuborg doorgaf, of riep dat er een galm op 't geluid zat. Ik bedoel maar: alles paste in een scenario. Idem voor de aankondiging van de geboorte, toen plots bleek dat George Clooney en prins Filip een en dezelfde persoon waren. Imago-technisch was die truc met de groene outfit zeer geslaagd. Al ga je dan plots vermoeden dat de prins de geboorte zelf heeft voltrokken. 't Is een kwestie van goede planning. Er is veel woeling in het water, maar daarmee nog niet in mijn leven. Ik kijk bijvoorbeeld heel graag naar de regionale zender ATV. Die was er trouwens bij toen Bono volstrekt onverwacht opdaagde op de tentoonstelling 'Landed-Geland'. Normaal vechten tv-ploegen om zoiets te mogen coveren, maar bij ATV voelde je een aarzeling, zo van 'kennen we die rare vent met zijn vreemd accent niet ergens van'. Vervolgens werden hem schoorvoetend een aantal vragen gesteld, en toonde Bono zich werkelijk geïnteresseerd. Zeer schoon. Voor de rest zie ik met plezier Room 101 op BBC. 't Geweldige voordeel van de Britse zender is dat hij zijn kanonnen laat schiet. Neen. Ik heb dit jaar namelijk genoeg oorlog gezien, soms heelder dagen, en wel met het gevoel van: die andere reality-series en -soaps hoeven voor mij niet meer. In alle eerlijkheid: die bewuste elf september was ik al ingezoemd nog voor de tweede toren geraakt werd. Ik heb diezelfde dag overigens nog een e-mail ontvangen uit New York, met de melding 'wil je nu eens horen wat mij overkwam toen ik vanochtend de kinderen naar school bracht', om te eindigen met: 'en ja, we leven nog allemaal'. Die lichtvoetige zakelijkheid maakte het des te pakkender.Toch niet. Ik heb niet alleen een grenzeloos vertrouwen in Pat Donnez _ die heeft op radio namelijk al wat gepresteerd _ maar ook in mijn broer.