Is Beyoncé de professional met alle touwtjes van haar imperium in handen, dan is Rihanna (27) de wildebras die dikke joints paft, topless - en pantless - poseert in het Franse blad Lui, er een aparte (doorkijk)garderobe op na houdt en daar vlotjes mee wegkomt. Jammer van die slechte platen.
...

Is Beyoncé de professional met alle touwtjes van haar imperium in handen, dan is Rihanna (27) de wildebras die dikke joints paft, topless - en pantless - poseert in het Franse blad Lui, er een aparte (doorkijk)garderobe op na houdt en daar vlotjes mee wegkomt. Jammer van die slechte platen. Want veel tijd hebben we nog niet verspild aan Unapologetic (2012), haar vorige langspeler, of voorgangers als Rated R (2009), en Talk That Talk (2011). Als hedendaagse r&b de voorbije jaren af en toe het spoor bijster leek, is dat deels de schuld van Rihanna, die zo nodig met EDM-producers als David Guetta en Calvin Harris in zee moest gaan. Het leverde haar kermishits op, maar kostte haar krediet. Een en ander wordt nu rechtgezet met Anti, plaat nummer acht en haar eerste op Jay Z's label Roc Nation. Vorig jaar luidde de single Bitch Better Have My Money - niet op de tracklist van Anti - al een terugkeer in naar Rihanna oude stijl in, met slome beats waarin je haar bloed uit Barbados hoorde pompen. Albumopener Consideration, een duet met r&b-zangeres SZA, gaat nog een stapje verder, met weinig meer dan een stoffige drumcomputer en een diep uit een dubarchief opgeviste baslijn. De r&b-noir van Desperado is dreigend en grimmig genoeg om een vergelijking met Massive Attack te doorstaan en Woo is vier minuten claustrofobische, atonale distortion en akelige stemvervormers. Rihanna heeft haar dark side omarmd, het poppemieke van weleer is ver zoek op sluimerende torch songs als Needed Me en Yeah, I Said It. Zonder een veel te stijve Drake was Work een lekkere dancehallsingle geweest, en in tijden waarin foute gitaarsolo's weer kunnen, valt de door purperen regen doorweekte powerballad Kiss It Better niet zó uit de toon. Bovendien bevat Anti enkele van Rihanna's sterkste performances in haar elfjarige carrière. De geest van Amy Winehouse zaliger waart rond in de aangrijpende doowop-slow Love on the Brain - 'it beats me black and blue, but fucks me so good' laat weinig aan de verbeelding over. En Higher is een hartverscheurende biecht waarop vele toekomstige The Voice-kandidaten hun tanden stuk zullen bijten. Kijk eens aan, drie sterren! RIHANNA *** Antir&b/pop Roc Nation DOWNLOAD Higher Love on the Brain Consideration JONAS BOEL