Mag het wat weird en wtf? Blieft u Ariel Pinks of John Grants bonte kluwen van scherts en sérieux? Frons dan grijnzend mee met Deportation Blues. Dat laatste slaat niet op het ge...

Mag het wat weird en wtf? Blieft u Ariel Pinks of John Grants bonte kluwen van scherts en sérieux? Frons dan grijnzend mee met Deportation Blues. Dat laatste slaat niet op het genre, wél op het gemoed van Brian Cristinzio, een zichzelf naar Manchester verplante Amerikaan die op een dag een uitwijzingsbevel in de bus vond. Dat heeft hij zich klaarblijkelijk nogal aangetrokken. De plaat zwiept van besmuikte jazzstandards (kornet en piano dempen het licht) naar de regenboogpop van Jellyfish, van swingende electrorock tot brainwashende, loeiharde gitaaropstoten middenin een huppelend synthlamento, van bepoederd gezang in de operettesfeer naar zoet gekweel als van Frankie Valli in zijn beste dagen. Eind goed: Cristinzio is inmiddels back in the U.K. en ú zult zich drie kwartier lang niet vervelen.