Een stem, een piano, een ingetogen musicerende begeleidingsgroep genaamd the Johnsons en tien ontroerende, meeslepende, hartverscheurende en adembenemende songs: ziedaar het even eenvoudige als geniale recept dat van I Am A Bird Now een instantklassieker maakte. Een mens moest eind 2005 al héél lang zoeken om een dagblad of tijdschrift te vinden dat I Am A Bird Now niét in zijn eindejaarslijstje had opgenomen. En onze pink eraf als ook opvolger The Crying Light niet veelvuldig in toekomstige jaaroverzichten opduikt, want aan het briljante recept van Antony and the Johnsons is de voorbije vier jaar gelukkig weinig veranderd. Ook de derde plaat van Antony and the Johnsons telt tien meesterlijke songs die midscheeps op de ziel inbeuken.
...

Een stem, een piano, een ingetogen musicerende begeleidingsgroep genaamd the Johnsons en tien ontroerende, meeslepende, hartverscheurende en adembenemende songs: ziedaar het even eenvoudige als geniale recept dat van I Am A Bird Now een instantklassieker maakte. Een mens moest eind 2005 al héél lang zoeken om een dagblad of tijdschrift te vinden dat I Am A Bird Now niét in zijn eindejaarslijstje had opgenomen. En onze pink eraf als ook opvolger The Crying Light niet veelvuldig in toekomstige jaaroverzichten opduikt, want aan het briljante recept van Antony and the Johnsons is de voorbije vier jaar gelukkig weinig veranderd. Ook de derde plaat van Antony and the Johnsons telt tien meesterlijke songs die midscheeps op de ziel inbeuken. De Antony Hegarty die ons in een Brussels café het slapste handje geeft dat we ooit te schudden kregen, is moe. En toch blijft de rijzige zanger every inch a gentle giant. Terwijl hij de voorbije weken tientallen interviews heeft gegeven, put hij zich uit in medelijden omdat we zelf voor en na ons gesprek óók nog een paar interviews hebben af te werken. 'Jij moet de hele tijd nieuwe vragen verzinnen, ik moet eigenlijk alleen steeds opnieuw dezelfde vragen beantwoorden.' Antony Hegarty: O ja, dat heeft er veel mee te maken. Persoonlijk vind ik interviews best leuk omdat ze mij verplichten om over mezelf en mijn muziek na te denken. Eigenlijk ben ik een intuïtieve en impulsieve mens: ik denk niet, ik dóé. Maar door erover ondervraagd te worden, moet ik wel stilstaan bij het waarom van mijn muziek. En dat is best leerrijk. Journalisten - of muziekliefhebbers tout court - hebben de neiging te denken dat artiesten veel aan zelfreflectie doen en zichzelf voortdurend zitten te analyseren. Dat is helemaal niet zo, toch niet in mijn geval. De analyse van wat ik doe, maak ik meestal pas als de plaat af is, gewoon doordat journalisten er me vragen over stellen. Dankzij jou kan ik me dus een dure therapeut besparen. (Lacht)Antony: Neen, maar ik betaal wel in natura. Antony: Ja, de tournee die op de plaat volgde, duurde redelijk lang. Los daarvan heb ik ook echt wel lang aan deze plaat gewerkt. Twee en een half jaar ongeveer. Het heeft me veel tijd gekost om te achterhalen wat voor een album het zou worden. Antony: Toch wel, ja. Ik vind een plaat maken véél moeilijker dan optreden. Optreden voelt heel natuurlijk aan. Zonder arrogant te willen klinken: ik moet er haast geen moeite voor doen. Opnemen kost me wél veel tijd en energie. Ik ben vreselijk onzeker: de eerste maanden van het opnameproces zet ik bij iedere stap vooruit meteen weer twee stappen achteruit omdat ik denk dat ik de verkeerde richting ben uitgegaan. It's pretty fucked up. Ik werk redelijk instinctief: als ik iets goeds in mijn hoofd heb zitten, wil ik het zo snel mogelijk uitvoeren. Van die urgentie word ik dan weer zo nerveus dat ik het tijdens de opname compleet verknoei. Vreselijk frustrerend. Antony: Dat viel nogal mee, hoor. Of neen, ik lieg. Ik voelde toch wat meer druk op mijn schouders dan bij de vorige platen. De kunst bestond erin om alle slechte, verlammende druk van me af te gooien en alleen de goede, motiverende druk over te houden. Begrijp je wat ik bedoel? Er zijn verwachtingen die je doen verkrampen, maar er zijn er ook die je kunnen stimuleren om beter te doen. Ik denk dat ik die eerste maanden in de studio eigenlijk alleen daarmee bezig geweest ben. Antony: Hangt ervan af wat voor vrienden dat zijn. Are they cute? Dan mag je ze naar mij doorverwijzen: ik zal het antwoord persoonlijk in hun oor fluisteren. (Giechelt) Even ernstig: aan de fans die boos op me zijn omdat ik hen zo lang heb laten wachten, heb ik één boodschap: dat ze verdorie blij mogen zijn dat ik mijn tijd genomen heb! Anders was The Crying Light maar half zo goed geweest. Een kok schotelt zijn klanten toch ook geen half gekookte gerechten voor? Antony:(Denkt lang na) Interessante vraag. Daar heb ik nog niet bij stilgestaan. Maak je andere muziek als underdog dan wanneer je een beetje succes hebt? Moeilijk te zeggen. Je zou denken dat ik door het succes van I Am A Bird Now uit mijn veilige cocon gerukt werd, dat ik anders in het leven sta en daardoor ook anders muziek maak. Maar zo voelt het niet: als artiest vlucht ik sowieso in mijn creatieve wereldje en die is de afgelopen vier jaar intact gebleven. Antony: Die ep was in ieder geval een handige reminder, ja. Zo van: 'Hallo, ik ben er weer!' (Lacht) Maar ik zie Another World ook als een soort proloog op het thema van The Crying Light. Antony: Dat geldt toch voor mijn platen. En voor de platen waarnaar ik zelf luister. Mijn platen zijn a body of work: één en ondeelbaar. Antony:(Enthousiast) O ja, absoluut. Ik ben ervan doordrongen dat al mijn voorouders op de een of andere manier in mij voortleven en dat ik met al die mensen in contact sta. Ik mag zelfs graag geloven dat alle leven op aarde van nu en uit het verleden met elkaar verweven is. Weet je, vroeger voelde ik me wel eens eenzaam of verstoten vanwege mijn excentrieke persoonlijkheid, mijn geaardheid of mijn androgyne uiterlijk. Maar sinds ik ervan doordrongen ben dat we allemaal deel uitmaken van hetzelfde verhaal en dus met elkaar verbonden zijn, voel ik me veel minder alleen. Antony: Neen, in die termen denk ik niet. 'Medium' klinkt meteen zo heksachtig. Het is meer een droomwereld waarin ik me kan verliezen en die blijkbaar ook mijn creativiteit voedt. Ik houd gewoon van de idee dat alles blijft voortleven, dat het ene leven in het andere overgaat. Als de plant in mijn slaapkamer een blad verliest en er een nieuw in de plaats komt, vraag ik me af wat hun onderlinge relatie is. Is het ene blad dood en ontstaat er gewoon een volledig nieuw blad, of zit er nog een beetje van dat oude blad in het nieuwe? Ik geloof graag in dat laatste. Pas op, ik weet dat ik me met die theorie op glad ijs begeef, want het klinkt al gauw religieus. Terwijl het voor mij niets met religie te maken heeft. Ik voel wel affiniteit met het boeddhisme en het hindoeïsme, maar ik ben boeddhist noch hindoe. Ik ben een heiden. Antony: Ja. Het mannelijke archetype ligt almaar meer onder vuur en dat vind ik goed. Er is nood aan meer vrouwelijkheid in de wereld. Weg met de patriarchale samenleving! We moeten naar een matriarchale maatschappij. We zouden tegen alle mannen moeten zeggen: 'We houden van je en er is niets mis met je mannelijke inborst, maar geef toe aan je vrouwelijke trekjes, want die heb je óók.' Zelf voel ik me meer vrouw dan man, maar ik ben dan ook een kunstenaar: I give birth to art - ik schenk leven aan kunst. Antony: Dank je, dat vind ik een compliment. Een van de eerste platen die ik ooit te horen kreeg, was Lionheart van Kate Bush - ook een heel Britse plaat. Het was alsof ik een geheime tuin binnenwandelde! Een heel tactiele gewaarwording : ik zag er uitgestrekte velden bij, ik kon het gras zelfs ruiken. Antony: Neen neen, die verwijzingen naar de natuur zijn helemaal niet als metafoor bedoeld. De natuur in beeldspraak verwerken, is zo... (spuwt het uit) katholiek! Ik geloof in de natuur zélf, ik zie ze niet als de schepping van een of andere godheid. Trouwens, ik voel me in de stad evengoed omringd door de natuur, hoor. Mijn houten tafel en stoelen zijn eigenlijk bomen, ze zijn alleen in een andere vorm getransformeerd. Zelfs de tafel waaraan we nu zitten heeft een ziel. Of klinkt dat echt vergezocht? Antony: Ik vond het in ieder geval heel bevrijdend om de Gloria Gaynor in mij even helemaal loos te laten gaan. (Lacht) Er zullen wel fans zijn voor wie die plaat als een verrassing kwam, maar ik houd echt wel van dansmuziek. Antony: Veel minder. The Velvet Underground vind ik heel goed, maar ik kan maar weinig rockgroepen opnoemen die me echt raken. Vroeger heb ik nog in een paar hardcoregroepen gezongen, maar dat zie ik mezelf nu niet meer doen. Antony: Wat een vreselijke naam voor een tentoonstelling! Waar hálen ze het toch? Antony: Ken ik niet. Het gaat me vooral om het woord 'baby'. Bestaat er een belachelijker woord dan 'baby'? Ik haat al dat baby this en baby that in popmuziek. Ik vind het een hol en leeg woord zonder betekenis, typisch een erfenis van de sixties. Maar kom, de expo zelf vond ik wel geslaagd. Antony: De ready-what? Antony:(Gespeeld) O ja, ik ben een groot voorstander van de readymade! (Lacht) Kijk, ik neem gewoon een foto of een tekening uit de krant om er dan overheen te schilderen of er iets uit weg te halen om dat beeld naar mijn inzicht mooier te maken. Neem nu de reeks Cut Away The Bad: een reeks foto's en tekeningen waaruit ik de lelijke delen wegknip. Als jullie kunstpaus dat een ' ready-whatever' wil noemen, mij niet gelaten. The Crying Light Op 21/1 uit bij Secretly Canadian Antony and the Johnsons Live 13/4 Bozar, BrusselDoor Vincent Byloo