1. In je boek zegt iemand over Laurie Anderson, Lou Reeds derde vrouw en de eerste die zich niet naar al zijn nukken schikte, dat zij 'het beste in hem naar boven haalde'. Precies wat je met deze biografie hebt beoogd, lijkt het.
...

1. In je boek zegt iemand over Laurie Anderson, Lou Reeds derde vrouw en de eerste die zich niet naar al zijn nukken schikte, dat zij 'het beste in hem naar boven haalde'. Precies wat je met deze biografie hebt beoogd, lijkt het. anthony deCurtis: Laat ik het zo zeggen: ik was me bewust van de tekortkomingen van sommige andere werken die over Lou Reed waren geschreven, maar ik beschouw mijn boek niet als een correctie. Ik heb altijd veel ontzag gehad voor zijn kunst, en ik heb hem tamelijk goed gekend. Daar is naar mijn gevoel een driedimensioneel beeld van hem uit voortgevloeid, een open blik op zijn complexiteit, iets wat ik nog niet eerder had gelezen of gezien. Mijn opvatting was: je hoeft die donkere kant van hem niet onder de mat te vegen als je eveneens zijn deugdzame eigenschappen wilt belichten. 2. Een van de innemendste nieuwe perspectieven op Lou Reed was dat hij goed overweg kon met kinderen, terwijl hij er zelf nooit heeft gewild. Zo leerde hij de dochter van gitarist Lenny Kaye vissen. Lou Reed? Víssen? DeCurtis:(lacht) Begin jaren tachtig was hij van de drugs af en woonde hij met zijn tweede vrouw Sylvia Morales deels buiten New York, in het landelijke New Jersey. Dat moet hem een heel ander, ruimer wereldbeeld hebben gegeven, een gevoel van mogelijkheden. Maar je hebt gelijk: die anekdote behoort tot dezelfde categorie als Lou Reed die aan John Mellencamp vraagt of hij hem wil leren golfen. Al was het typisch voor hem om zich totaal anders te gedragen dan mensen van hem verwachtten. 3. 'Vernietigende' plaatkritieken die best meevielen, de elektroschoktherapie die hij als jongeman moest verduren en waarop hij zijn leven lang terugkwam: deze man creëerde graag zijn eigen trauma's. DeCurtis: Hij praatte dolgraag over hoe Berlin indertijd met de grond gelijk was gemaakt om pas jaren later in de galerij met beste rockplaten aller tijden te worden bijgezet. Dan stráálde hij. (grinnikt) Dat zogezegde gebrek aan erkenning, paranoia in feite, vrat aan hem als persoon. Maar voor de artiest was het pure energie.