Vijftig jaar na haar dood blijft schrijfster Anaïs Nin inspireren. Léonie Bischoff, een Zwitserse die in Brussel woont, kaapte met haar pas vertaalde Nin-biografie heel wat prijzen weg, onder andere op het toonaangevende festival van Angoulême. In haar Anaïs Nin - Op een zee van leugens ligt de nadruk op Nins Parijse periode. Ze is getrouwd met Hugh Guiler en probeert haar schrijversstem te vinden, maar wordt voortd...

Vijftig jaar na haar dood blijft schrijfster Anaïs Nin inspireren. Léonie Bischoff, een Zwitserse die in Brussel woont, kaapte met haar pas vertaalde Nin-biografie heel wat prijzen weg, onder andere op het toonaangevende festival van Angoulême. In haar Anaïs Nin - Op een zee van leugens ligt de nadruk op Nins Parijse periode. Ze is getrouwd met Hugh Guiler en probeert haar schrijversstem te vinden, maar wordt voortdurend uit haar evenwicht gebracht. Ze ontmoet de Amerikaanse schrijver Henry Miller en diens vrouw June en wordt verliefd op allebei. Ze knoopt seksuele relaties aan met haar dansleraar, haar psychoanalist en zelfs met haar eigen vader. Ondertussen noteert ze heel haar tumultueuze gevoelsleven in geheime dagboeken en dist ze haar man leugens op, om hem te sparen. De goedbedoelde raad van Miller en andere mannen over haar literaire teksten volgt ze niet op, omdat ze een duidelijk idee heeft over hoe haar werk eruit moet zien. Pas wanneer ze aanvaardt dat haar verschillende minnaars en haar schrijversbestaan samen haar leven compleet maken, bereikt ze een zekere stabiliteit. Wars van morele stellingnames zocht Anaïs Nin voortdurend naar persoonlijk geluk door gedurfde keuzes te maken. Het is geen wonder dat haar vrije beleving van seksualiteit en de moed waarmee ze maatschappelijke taboes negeerde, vrouwen vandaag nog altijd aantrekken. In die zin is het via haar ondertussen gepubliceerde dagboeken vooral haar leven, meer dan haar romans, dat de tand des tijds overleefd heeft. Op basis van die dagboeken brengt Bischoff het gevoelsleven van Nin zonder te oordelen in beeld. Haar verhouding tot Guiler en Miller krijgt veel aandacht, maar alles bouwt op naar een finaal, kwetsbaar evenwicht. Bischoffs personages zien er onverwacht lieflijk uit en haar tekenstijl met een veelkleurig potlood geeft zelfs een zekere glamour aan rauwe episodes. In de sierlijke decoratie, dito kapsels en droomsequensen doen haar pagina's denken aan art nouveau, Alphonse Mucha of Gustav Klimt.