De realiteit is geen film, journalisten kunnen mistoestanden niet oplossen en op het einde van een oorlog winnen niet altijd de goeien. Dat ondervond Robert Fisk al snel. De Britse conflictjournalist, die op zijn twaalfde tot de s...

De realiteit is geen film, journalisten kunnen mistoestanden niet oplossen en op het einde van een oorlog winnen niet altijd de goeien. Dat ondervond Robert Fisk al snel. De Britse conflictjournalist, die op zijn twaalfde tot de stiel werd aangetrokken dankzij het heroïsche hoofdpersonage in Foreign Correspondent van Alfred Hitchcock, groeide door zijn directe stijl en drang om de feiten bloot te leggen uit tot een icoon. In de jaren zeventig was hij de eerste die berichtte dat Britse soldaten kinderen neerschoten in Noord-Ierland. In Libanon viste hij uit wie in 1982 de bloedbaden had aangericht die in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila aan honderden Palestijnen het leven hadden gekost. Hij was de enige journalist die Osama Bin Laden drie keer kon interviewen, en enkele jaren geleden plaatste hij vraagtekens bij de beelden van aanvallen met chemische wapens op Syrische burgers die toen opdoken. Documaker Yung Chang bezocht de intussen 73-jarige avonturier in het Midden-Oosten en kwam terug met dit urgente document over het belang van goede verslaggeving in tijden van nepnieuws en luie journalistiek.