Twintig jaar geleden werden tijdens het filmfestival in Gent de World Soundtrack Awards boven de doopvont gehouden. Intussen zijn deze populaire filmprijzen een belangrijk onderdeel van het filmfestival geworden waar ook internationaal erg naar uitgekeken wordt, meent componist Hannes De Maeyer. 'Het filmfestival van Gent was een van de eersten die filmmuziek in de kijker zette', vertelt de Gentenaar die de afgelopen jaren hoge ogen gooide met zijn soundtracks voor de films van onder andere Adil en Bilall. 'Hierdoor zijn de World Soundtrack Awards bij componisten intussen hoog aangeschreven, iets wat je ook merkt aan de internationale kleppers die er jaarlijks in de jury zetelen.'
...

Twintig jaar geleden werden tijdens het filmfestival in Gent de World Soundtrack Awards boven de doopvont gehouden. Intussen zijn deze populaire filmprijzen een belangrijk onderdeel van het filmfestival geworden waar ook internationaal erg naar uitgekeken wordt, meent componist Hannes De Maeyer. 'Het filmfestival van Gent was een van de eersten die filmmuziek in de kijker zette', vertelt de Gentenaar die de afgelopen jaren hoge ogen gooide met zijn soundtracks voor de films van onder andere Adil en Bilall. 'Hierdoor zijn de World Soundtrack Awards bij componisten intussen hoog aangeschreven, iets wat je ook merkt aan de internationale kleppers die er jaarlijks in de jury zetelen.'Openen je nominaties voor 'Best Original Score for a Belgian Production' en de 'Public Choice Award' dan de deuren naar het buitenland?Hannes De Maeyer: (lacht) Het zou heel fijn zijn als dat het geval is. Dankzij zo'n nominatie zit de kans er natuurlijk in dat je naam bij de juiste mensen passeert en dat kan nooit kwaad. Maar het is toch vooral leuk dat je erkenning krijgt voor je werk.Je bent genomineerd voor je muziek voor Torpedo, die in Budapest met een veertigkoppig orkest werd opgenomen. Hoe was het om zo'n ambitieuze score te componeren? De Maeyer: Dat was een speeltuin voor een componist. Meestal krijg je in Vlaanderen te horen dat je de soundtrack vooral bescheiden en voorzichtig moet houden. Dat was bij Torpedo niet het geval. Ik mocht me volledig laten gaan met een orkest waarvoor ik partijen mocht schrijven met veel melodie en harmonie. Dat was enorm leuk, maar niet altijd even gemakkelijk. Wat was het moeilijkste aan die opdracht? De Maeyer: Met zoveel instrumenten heb je veel noten nodig voor één minuut muziek. Daarnaast kom je met een soundtrack voor een oorlogsfilm ook snel in het vaarwater van de groten der aarde zoals John Williams. Het is misschien moeilijk om hen te evenaren, maar ik wilde toch ook niet onderdoen voor hen. Als je de muziek van zo'n oorlogsfilm maakt, wil je echt niet met de goedkope Aldi-versie van Saving Private Ryan afkomen. (lacht)Vind je het spijtig dat filmmuziek vooral een dienende rol heeft? De Maeyer: Als filmcomponist weet je dat op voorhand. Toch is het leuk dat mensen je muziek opmerken en dat je er achteraf over aangesproken wordt, iets wat bij de soundtracks van Patser en Torpedo regelmatig gebeurde. Maar dat muziek tijdens de film niet mag opvallen - wat sommigen wel eens beweren - daar ben ik het zeker niet mee eens. Filmmuziek mag heus wel eens het voortouw nemen, zolang het plaatje maar blijft kloppen. De meeste componisten maken muziek om op een podium te brengen. Jij niet. Mis je nooit een publiek? De Maeyer: Ja, als filmcomponist heb je wel een solitair bestaan. Je werkt wel nauw samen met de regisseur van de film, die duidelijk aangeeft wel richting of welk gevoel de muziek moet opgaan, maar meestal zit je in je eentje in je studio - achter je computer of piano. Gelukkig treed ik daarnaast ook wel eens op met anderen om dat contact met het publiek te behouden. Tijdens de lockdown bleef jij, in tegenstelling tot je collega's, waarschijnlijk wel gewoon aan het werk. De Maeyer: (denkt na) In het begin viel het ook voor mij stil, maar gelukkig mocht ik met Gregory Caron de muziek van de animatieserie Ninja Express maken. Daarnaast kon ik ook al wat voorbereidingen treffen voor Rebel, de nieuwste film van Adil en Bilall. Maar veel kan ik daar nog niet voor doen. Als de shoots van films worden uitgesteld, wordt ook mijn werk uitgesteld. Maar ik mag eigenlijk mijn pollekes kussen dat ik mijn bezigheid heb gehad. Veel van mijn collega's en vrienden die enkel concerten spelen, hadden minder geluk.