Light of My Life

Casey Affleck maakte in 2012 zijn regiedebuut met I'm Still Here, een mockumentary waarin hij zijn toenmalige schoonbroer, Joaquin Phoenix, volgde op zijn pad naar een hiphopcarrière. In zijn eerste fictiefilm onderzoekt hij de relatie tussen een vader (Affleck zelf) en zijn als jongen vermomde dochter (Anna Pniowsky) in een wereld waarin vrijwel alle vrouwen zijn uitgestorven. Light of My Life is een familiedrama in de vorm van een postapocalyptische thriller, al raakt Affleck nog een derde thema aan. Gaandeweg wordt zijn film ook een reflectie over het mannelijke perspectief en hoe dat doorgaans zelfs in films die over vrouwen gaan het vrouwelijke standpunt verdringt. Affleck is voor de camera een natuurkracht, maar het is zijn filmdochter die in het verlaten landschap centraal staat. Verrassend juweel van een man die zijn eigen MeToo-dossier met zich meezeult.

11/10 om 22.30 uur, 17/10 om 20.00 uur, 18/10 om 10.00 uur, Kinepolis.

Martin Eden

De naam Jack London is onlosmakelijk verbonden met zijn wolvenromans The Call of the Wild en White Fang, maar de veelschrijver publiceerde in 1909 ook Martin Eden, over de pogingen van een arme jongeman om een gerespecteerd auteur te worden. De Italiaan Pietro Marcello verplaatst Londons roman naar Napels, maar weigert een datum op zijn film te plakken: nu eens lijkt het erop dat we in de fifties zitten, dan weer worden accenten uit de jaren dertig of zeventig zichtbaar. Die ongrijpbaarheid zit ook in Marcello's stijl, die sprongen in zowel de tijd als de ruimte maakt en afwisselend aan de nouvelle vague en de klassieke cinema van zijn vaderland refereert. Wat dat laatste betreft: hij heeft met hoofdrolspeler Luca Marinelli een brok charisma gecast die de Italiaanse traditie van onweerstaanbare leading men alle eer aandoet.

14/10 om 22.00 uur, 17/10 om 17.30 uur, Kinepolis. 15/10 om 19.45 uur, Studio Skoop.

Motherless Brooklyn

Sinds Curtis Hanson zaliger gedachtenis de film noir in 1997 met L.A. Confidential weer op de kaart zette, staat er af en toe een regisseur op die zich met wisselend succes aan het genre waagt. Edward Norton nam voor zijn tweede film als regisseur alvast weinig risico's: hij gebruikte een bestseller van Jonathan Lethem als bronmateriaal, stouwde Motherless Brooklyn vol met betrouwbare acteurs als Willem Dafoe, Bruce Willis en Alec Baldwin en castte een solide karakteracteur in de veeleisende hoofdrol: zichzelf. Norton speelt Lionel Essrog, een privédetective met het tourettesyndroom die in het New York van de fifties op zoek gaat naar de moordenaar van zijn baas en mentor Frank Minna (Willis). Zet u schrap voor een boeiende genrefilm die zijn perfect vormgegeven nostalgie - onze kop eraf als Motherless Brooklyn niet op zijn minst een Oscarnominatie voor setdesign in de wacht sleept - combineert met een labyrinthische plot en een emotionele finale in grootse Hollywoodstijl.

17/10 om 19.30 uur, 18/10 om 17.15 uur, Kinepolis.

La Llorona

Vier jaar nadat hij in Gent de Grand Prix won met zijn debuut Ixcanul, keert de Guatemalteek Jayro Bustamante terug met een film over een donkere episode uit de geschiedenis van zijn moederland. In La Llorona wordt een oude generaal veroordeeld voor zijn aandeel in een genocide die tijdens de burgeroorlog het leven kostte aan tienduizenden Maya's, onder wie veel kinderen. Hij verschanst zich in zijn huis, dat door een woedende massa wordt omsingeld. Gaandeweg krijgt de aan alzheimer lijdende generaal visioenen die de film een magisch-realistische dimensie geven. Aan het schemergebied tussen magie en harde werkelijkheid refereert ook de titel: La Llorona ('De huilende vrouw') is de naam van een mythe die in het subcontinent al eeuwen mondeling wordt doorgegeven, over een moeder die haar twee kinderen vermoordt en gedoemd is om eeuwig rond te zwerven.

10/10 om 22.00 uur, 11/10 om 14.30 uur, 14/10 om 15.15 uur, Kinepolis.

Monos

In deze spijkerharde variant op Lord of the Flies moeten acht tieners die lid zijn van een paramilitaire organisatie zonder leider zien te overleven in een woest en adembenemend in beeld gebracht Zuid-Amerikaans landschap. Onder hun hoede: een koppige melkkoe met de naam Shakira en een onberekenbare Amerikaanse gijzelaar. Wie de acht zijn, tot welke organisatie ze behoren en wat hun taak is, wordt nergens echt duidelijk. Een helder verhaal wordt bruut aan de kant geduwd door de intriges binnen de groep, waar het flinterdunne laagje beschaving - tieners moeten sowieso hun tweede couche nog krijgen - zienderogen erodeert. Monos is niet alleen het Spaanse woord voor apen, het is nu ook een abstracte, visueel overdonderende thriller die ons te kijk zet als het stelletje primaten dat we zijn.

9/10 om 19.45 uur, 16/10 om 17.00 uur, 18/10 om 22.30 uur, Kinepolis.

J'ai perdu mon corps

In Cannes werd de Grand prix de la Semaine de la critique, waarmee de Franse filmcritici talent een por in de rug geven, dit jaar voor het eerst aan een animatiefilm toegekend. In J'ai perdu mon corps volgen we tegelijk de lotgevallen van de jonge immigrant Naoufel en die van zijn afgehakte hand, die door de straten van Parijs zwerft op zoek naar het lichaam waar ze bij hoort. Let op die titel: het is de hand die haar lichaam kwijt is, en niet andersom. Debutant Jérémy Clapin verbeeldt de ergste nachtmerrie van elke tekenaar in een mix van 3D-animatie en ambachtelijke tekeningen en vond de pitch van zijn verhaal bij Guillaume Laurant, de scenarist van onder meer Le fabuleux destin d'Amélie Poulain. Een tegelijk enge en hartverwarmende film, die Clapin toont als een dappere regisseur die een op het eerste gezicht mesjogge idee op verbluffende wijze weet thuis te brengen.

10/10 om 19.30 uur, 14/10 om 10.00 uur, Kinepolis. 13/10 om 22.00 uur, Sphinx.

Beats

Brian Welsh regisseerde lang geleden The Entire History of You, een aflevering van Black Mirror. Die viel zozeer bij Steven Soderbergh in de smaak dat hij de Schot onder zijn vleugels nam. Zodoende kon Welsh zich de afgelopen jaren concentreren op Beats, een persoonlijke debuutfilm over zijn jeugd in de nineties-ravescene. Centraal staan de tieners Johnno en Spanner (lees die namen luidop en probeer níét aan Trainspotting te denken), die nog één nacht alles willen geven op een rave alvorens verder te gaan met hun leven. Alleen heeft de regering net op dat moment de Criminal Justice and Public Order Act 1994 uitgevaardigd, die onder meer het laten horen van repetitieve beats op openbare plekken verbiedt. Beats wordt zodoende ook algauw een liefdevol portret van een hele subcultuur, met een prachtig in beeld gezette drugsscène die door één criticus een 'hemels antwoord op de lsd-hel van Gaspar Noé's Climax' werd genoemd.

10/10 om 20.00 uur, Vooruit. 18/10 om 17.30, Kinepolis.

Friedkin Uncut - Leap of Faith: William Friedkin on The Exorcist

William Friedkin, de regisseur van onder meer The French Connection (1971) en Cruising (1977), was de felste van de Hollywoodhanen die in de seventies de Amerikaanse cinema vernieuwden en krijgt op zijn 84e twee aan hem gewijde docu's cadeau. In de eerste haalt Francesco Zippel naast de meester zelf allerhande fans voor zijn camera, onder wie Quentin Tarantino en Wes Anderson. In de tweede zoomt Alexandre O. Philippe, die Hitchcocks Psycho ontmantelde in 78/52, in op Friedkins grootste klassieker: The Exorcist.

Friedkin Uncut: 9/10 om 20.00 uur, 11/10 om 14.30 uur, 16/10 om 17.30 uur, KASKcinema.

Leap of Faith: 9/10 om 22.30 uur, Studio Skoop. 10/10 om 20.00 uur, KASKcinema.

And Then We Danced

De allereerste Georgische gaypride werd in juni van dit jaar afgelast. De organisatoren vreesden een bloedbad nadat de steenrijke zakenman Levan Vasadze zijn aanhangers had opgeroepen om homo's in elkaar te slaan. Dat indachtig krijgt een film als And Then We Danced, de Zweedse Oscarinzending van dit jaar, de allure van een daad van verzet. De Zweeds-Georgische regisseur Levan Akin voert in zijn derde film het National Georgian Ensemble op. Daar roept de komst van een nieuwe mannelijke danser tegenstrijdige gevoelens op bij Merab, de ster van het gezelschap. Het enigszins stereotiepe coming-outverhaal dat daarop volgt wint aan spanning door de voortdurende dreiging van buitenaf en de inventieve beelden van Akin, die zijn camera vrij tussen de dansende lijven laat glijden en dankbaar gebruikmaakt van de star quality van zijn hoofdrolspeler Levan Gelbakhiani.

11/10 om 17.00 uur, 17/10 om 17.30 uur, Sphinx. 16/10 om 19.45 uur, Kinepolis.

Little Joe

De Oostenrijkse Jessica Hausner kreeg als filmstudente les van Michael Haneke, maar invloeden van de meester vallen in haar grillige carrière tot nu toe niet te bespeuren. In haar eerste Engelstalige film werpt de regisseur van onder meer Lovely Rita (2001) en Lourdes (2009) een klinische blik op een prachtige rode plant die een merkwaardige invloed lijkt te hebben op iedereen die in haar buurt komt: wie aan de bloem ruikt, zou gelukkiger door het leven gaan. Maar is dat wel zo? De gescheiden moeder Alice, die in het labo werkt waar de plant ontwikkeld wordt, neemt een exemplaar mee naar huis en doopt het Little Joe, naar haar eigen zoon. Hausner van haar kant neemt het horrorgenre dan weer mee naar haar eigen wereld. Haar film is tegelijk een afstandelijke studie van eenzame zielen en de gevaren van genetische manipulatie. Emily Beecham kreeg in Cannes de prijs voor beste actrice.

15/10 om 16.45 uur, 16/10 om 19.30 uur, 17/10 om 22.30 uur, Kinepolis.

The Farewell

Voor alle duidelijkheid: The Farewell is geen film van de in Nederland residerende Chinese schrijfster Lulu Wang, wél van haar Amerikaanse naamgenote, en die is voor haar tweede film diep in haar eigen jeugd gaan graven. The Farewell gaat over de in Amerika wonende aspirant-schrijfster Billi, die verneemt dat haar grootmoeder Nai Nai op sterven ligt. Onomwonden afscheid nemen kan niet omdat de familie voor Nai Nai verzwijgt dat ze terminaal is, en dus wordt een huwelijk als excuus gebruikt om iedereen nog een laatste keer samen te brengen in China. De gebruiken en tradities van verschillende generaties en continenten binnen een en dezelfde familie levert een warme lappendeken van vele kleine scènes op, die eerder dit jaar door de Amerikaanse filmpers de hemel in werd geprezen. Extra veel bloemen waren er voor Crazy Rich Asians-ster Awkwafina als Billi.

9/10 om 20.00 uur, 11/10 om 22.00 uur, 17/10 om 17.30 uur, Kinepolis.

Knives Out

Je kunt over The Last Jedi (2017) zeggen wat je wilt, maar de scène waarin Supreme Leader Snoke gehalveerd wordt, behoort tot het opwindendste wat de melkkoe genaamd Star Wars ons in de afgelopen veertig jaar heeft opgeleverd. Dat regisseur Rian Johnson een talent heeft voor visueel vuurwerk in een scifisetting, wisten we al sinds Looper (2012). Hier verandert hij het geweer echter van schouder. Knives Out is een ensemblefilm in de traditie van Robert Altmans Gosford Park (2001), waarin de oude schrijver Harlan Trombey (Christopher Plummer) dood wordt teruggevonden na een feestje ter ere van zijn 85e verjaardag. In de knetterende mix van spanning en humor (met een vleugje maatschappijkritiek) die daarop volgt, komen we onder anderen Daniel Craig, Jamie Lee Curtis, Toni Colette, Michael Shannon en - in de geest - ook Agatha Christie tegen. Johnson zelf komt dan weer in hoogsteigen persoon naar Gent.

10/10 om 19.45 uur, 11/10 om 17.15 uur, Kinepolis

Atlantique

Mati Diop bezorgde het filmfestival van Cannes eerder dit jaar een primeur door als eerste zwarte vrouw mee te dingen naar de Gouden Palm. Ze won uiteindelijk de Grote Prijs van de Jury (het zilver, zeg maar) voor dit bevreemdende fantasyverhaal over de vluchtelingencrisis dat inzoomt op de achterblijvers. Souleiman werkt als bouwvakker aan een groot bouwproject in Dakar. Als duidelijk wordt dat ze wellicht niet voor hun werk zullen betaald worden, rijpt bij hem en zijn collega's het plan om in Spanje op zoek te gaan naar een betere toekomst. Wanneer zijn zeventienjarige liefje Ada hem niet meer vindt, vermoedt ze dan ook dat hij vertrokken is. Haar onzekerheid wordt prachtig uitgebeeld in een verhaal dat onder de loden Afrikaanse zon een surreële dimensie krijgt - alsof de hitte en de wurgende eenzaamheid een spelletje spelen met je verstand.

11/10 om 14.30 uur, 15/10 om 20.00 uur, 18/10 om 22.30 uur, Kinepolis. 17/10 om 14.30 uur, Sphinx.

The Mustang

'Rundskop met een paard', zo kunnen we het debuut van de Française de Clairmont-Tonnerre enigszins oneerbiedig omschrijven. Matthias Schoenaerts speelt een gewelddadige gevangene die als stalknecht tussen de wilde paarden wordt ingezet en op een dag oog in oog komt te staan met een losgeslagen hengst. Waarop de vraag rijst: wie zal wie temmen? De parallel tussen de gevangenschap van zijn personage en de mustangs die hij onder zijn hoede heeft, behoeft niet veel uitleg, en het feit dat Robert Redford produceert, roept The Horse Whisperer in de herinnering. De voornaamste troeven van dit fraaie stukje americana door Europese ogen zijn echter Belgisch. Voor de camera levert Schoenaerts een prestatie die hier en daar nu al de beste van zijn carrière wordt genoemd. Erachter injecteert director of photography Ruben Impens The Mustang met een dosis poëzie die hem een stuk boven de gemiddelde gevangenisfilm doet uitstijgen.

18/10 om 19.45 uur en 22.30 uur, Kinepolis.

The Report

Scott Z. Burns heeft het afgelopen decennium het scenario voor niet minder dan vier films van Steven Soderbergh gepend. Hij is ook de schrijver van de nieuwe Bond-film No Time to Die die volgend jaar in de zalen komt, en filterde voor zijn eigen regiedebuut een verhaal uit het 6700 pagina's tellende Committee Study of the Central Intelligence Agency's Detention and Interrogation Program, dat de folterpraktijken van de CIA in kaart bracht in de tien jaar na 9/11. Dat zogenaamde 'torture report' was het werk van Daniel J. Jones, een senaatsmedewerker die in deze strakke dossierthriller verdacht goed op Adam Driver lijkt. Liefhebbers van pakweg All the President's Men (1976), Spotlight (2015) en de waarheid in het algemeen zullen hier een vette kluif aan hebben.

9/10 om 22.00 uur, Vooruit. 12/10 om 10.00 uur, 15/10 om 22.15, Kinepolis.

mak