Dunkirk / The Shape of Water / Get Out / Three Billboards outside Ebbing, Missouri / Lady Bird / Phantom Thread / The Post / Darkest Hour / Call Me by Your Name
...

#Oscarssowhite, #Oscarssomale, #Oscarssostraight, #Oscarssowhatever ... de voorbije jaren vloeiden de kritische hashtags haast even rijkelijk als de botox tijdens de Oscarceremonie. Onder druk van die protesten beloofde men meer in te zetten op diversiteit, en afgaande op de nominaties voor beste film lijkt de Academy nog woord te hebben gehouden ook.Een film over de herenliefde geregisseerd door een Italiaan? Call Me by Your Name! Een horrortrip over racisme geregisseerd door een Afro-Amerikaan? Get Out! Een portret van een zoekende adolescente geregisseerd door een vrouw? Lady Bird! Geen genre, etnie of sekse die zich misbedeeld hoeft te voelen, in die mate dat een conservatieve cynicus straks nog de hashtag #oscarssopoliticallycorrect lanceert.Toch blijkt van positieve discriminatie geen sprake. Want al zijn niet alle films even sterk, er zit geen enkele échte miskleun bij. Three Billboards is een broeierige neonoir met een zwart komisch sausje. Dunkirk was een spannende oorlogsthriller die je het strand van Duinkerke op joeg. Phantom Thread - de beste film uit het rijtje - was couturecinema met een delicieus steekje los. En Get Out, de verrassingshit van het jaar, raakte met zijn rassenproblematiek vooral in de States een gevoelige snaar, wat de film tot de meest te duchten outsider maakt.Toch wordt de hoofdvogel straks allicht afgeschoten door het voor dertien Oscars genomineerde en eerder in Venetië al met de Gouden Leeuw bekroonde The Shape of Water. Niet alleen is dat een inventief en onderhoudend scifisprookje, de film is ook perfect in tune met zijn tijd en dus een lakmoesproef voor het Trump-tijdperk, gemaakt door een in Amerika werkende Mexicaan - Guillermo del Toro - en met een vrouw die niet kan spreken en een zeemeerman als intersoortelijke minnaars. Van diversiteit gesproken.Als je gelooft dat cinema een regisseursgedreven medium is en dat een film gecreëerd is naar het stilistische en ideologische beeld van zijn maker - de auteurstheorie, weet u wel - dan moet de Oscar voor beste regie per definitie naar de regisseur van de beste film gaan. Dat blijkt lang niet altijd het geval te zijn, maar deze keer wordt een dergelijke split allicht vermeden: met zijn liefde voor genrecinema, monsters en outsiders is The Shape of Water vintage Guillermo del Toro en is de film ook voor dit beeldje favoriet. Dat de Academy inzet op diversiteit en die desnoods zelf een zetje in deze of gene richting geeft, is overigens vooral in deze categorie duidelijk, met nominaties voor zowel een Britse, Mexicaanse, vrouwelijke als Afro-Amerikaanse regisseur, al zou de winnaar in een rechtvaardige wereld, louter opgetrokken uit goede smaak, Paul Thomas Anderson heten. Opvallende afwezigen: Denis Villeneuve (Blade Runner 2049) en habitué Steven Spielberg (The Post).Acteurs zijn rekwisieten die bewegen en praten. Oké, dat is overdreven, maar dat is de aandacht die ze in vergelijking met regisseurs, cameramensen, monteurs, productiondesigners et alii krijgen óók. Bovendien is het de makkelijkste categorie om te winnen, als je maar trouw de Academy-succesformule volgt: kruip in de huid van een beroemd historisch personage dat zich tot held ontpopt, bij voorkeur een Brit, zet al diens tics en gestes danig in de verf en vermager, verdik of transformeer fysiek zoveel mogelijk, op het masochistische af. Zet die Oscar dus maar klaar voor Gary Oldman, de karakterkameleon die zich blood, sweat and tears getroostte om met een imposante kinprothese, een vet accent en een krat sigaren tot oorlogspremier Winston Churchill te muteren in Darkest Hour, een biopic waarvan de voornaamste bestaansreden lijkt te zijn crazy Gary eindelijk zijn Oscar te laten winnen. De enige, potentiële kaper op de kust is Daniel Day-Lewis, die zijn vierde beeldje kan winnen - wat een absoluut record zou zijn. DDL zou niet alleen stemmen kunnen wegkapen omdat hij in Phantom Thread opnieuw elke scène doet kraken van de onderhuidse suspense, nu hij zijn pensioen heeft aangekondigd zou het voor Hollywood ook een glorieuze manier zijn om de Iers-Britse klasbak uit te wuiven.Meryl Streep heeft sinds jaar en dag een abonnement op Oscarnominaties en met haar rol als uitgeefster Kay Graham in Spielbergs pre-Watergatedrama The Post zit ze ondertussen al aan nummer 21! Toch gaat de prijs straks zo goed als zeker naar die andere veterane: Frances McDormand, die het awardseizoen tot hier toe volledig domineerde. Tweeëntwintig jaar na Fargo, waarvoor ze haar eerste Oscar won, zet de alom geliefde karakteractrice namelijk eindelijk nog eens een hoofdrol neer, als de verbitterde moeder Mildred Hayes die het in Three Billboards aan de stok krijgt met de lokale flikken. Hawkins, Robbie en Ronan leveren an sich ook prima werk, maar zullen zich straks wellicht moeten beperken tot beleefd applaudisseren voor McDormand.Oscars zijn lobbyprijzen bij uitstek, met dure promocampagnes achter de schermen, en dus zou er dringend ook een gouden beeldje moeten komen voor de beste lobbyist. Dat is in geen categorie zo duidelijk als in deze, waarin je zelden een representatieve staalkaart krijgt van wat er buiten Hollywood reilt en zeilt, al valt de selectie dit jaar best mee. In principe zou de Oscar moeten gaan naar Andrej Zvjiagintsev voor zijn gitzwarte verdwijningsdrama Loveless, een welgemikte uppercut op de kin van vadertje Poetin. Tenzij de Russische lobbyisten met een cocktail aangelengd met polonium dreigden en het toch de Zweedse Gouden Palm-winnaar The Square wordt. Alhoewel. Russen die een Amerikaanse verkiezing beïnvloeden? Fake news allicht.