Als Milo Rau met een nieuwe voorstelling komt, dan volgt er steevast opschudding. Dat was al toen de Zwitser met Five Easy Pieces (2016) met kinderen een voorstelling maakte over Marc Dutroux, toen hij in 2018 de homofobe moord op Ihsane Jarfi in Luik met La Reprise op de bühne bracht en toen hij begin dit jaar het verhaal toonde van een gezin in Calais dat in 2007 samen uit het leven stapte. In hun afscheidsbrief stond: 'We hebben het verkloot, sorry'. Enkele weken nadat dit huiveringwekkende familiedrama met Filip Peeters, An Miller en hun tienerdochters Leonce en Luisa in première was gegaan, werd de voorstel...

Als Milo Rau met een nieuwe voorstelling komt, dan volgt er steevast opschudding. Dat was al toen de Zwitser met Five Easy Pieces (2016) met kinderen een voorstelling maakte over Marc Dutroux, toen hij in 2018 de homofobe moord op Ihsane Jarfi in Luik met La Reprise op de bühne bracht en toen hij begin dit jaar het verhaal toonde van een gezin in Calais dat in 2007 samen uit het leven stapte. In hun afscheidsbrief stond: 'We hebben het verkloot, sorry'. Enkele weken nadat dit huiveringwekkende familiedrama met Filip Peeters, An Miller en hun tienerdochters Leonce en Luisa in première was gegaan, werd de voorstellingenreeks van Familie stopgezet. Niet door controverse, maar door corona. Waarom verfilmde je daarna de voorstelling? Milo Rau: Dat was een idee van Filip en An. In het begin van de lockdown zeiden ze dat ze als gezin de voorstelling in hun bubbel konden blijven spelen. We vroegen ons af waarom we Familie dan niet streamden om zo de voorstelling alsnog bij de mensen te krijgen. Uiteindelijk vloeide dat over in het plan om er een film van te maken. Familie was toch al een filmische voorstelling. Dat de betekenis ervan intussen is verschoven - de zelfdoding van het gezin lijkt nu metaforisch voor onze samenleving die suïcidaal is en zichzelf in vraag stelt - maakte het enkel maar interessanter. Hanteerde je een andere regie-aanpak voor de film?Rau: Nee. Ik focus altijd heel erg op de acteurs en op hun personages. Dat was bij deze film niet anders. Wat je bij film wel hebt, is dat het samenspel tussen wat er live op de bühne gebeurt en de video's die er geprojecteerd worden wat verloren gaat. Dat hebben we proberen te behouden. Aan de andere kant kan je dankzij film wel veel dichter bij de personages komen. Je maakte naast Familie nog een andere film, The New Gospel. Je hebt duidelijk een vruchtbare periode gehad.Rau: Een crisis is voor mij een goede gelegenheid om het roer om te gooien. Daarom ben ik de afgelopen maanden vooral ook met andere media bezig geweest zoals een boek over theater, een film over een zwarte Jezus en stukken streamen via internet en film. Zonder corona was dat misschien niet gebeurd. We voelden echt de nood om een voorstelling als Familie en ons archief open te stellen voor het publiek door het te streamen of te verfilmen.Het lijkt wel alsof film en theater de afgelopen maanden hechter zijn geworden. Rau: Die twee zijn door corona echt naar elkaar toegegroeid. Als je kijkt naar het filmfestival in Venetië, waar mijn film The New Gospel in première ging, leek het alsof de helft van de regisseurs uit het theatermilieu kwam. Natuurlijk had je al filmversies van voorstellingen of acteurs en regisseurs die beide domeinen combineren - dat is van alle tijden. Maar hoe we deze nieuwe impuls nu moeten interpreteren, dat weet ik nog niet. Sowieso is het prikkelend dat film soms op plekken komt waar theater moeilijk voet aan grond krijgt en dat theater via film zijn catalogus gemakkelijker kan openstellen.