'Ja, er zijn veel standpunten over dit onderwerp. Maar laat mij spreken, want ik ben degene met de vagina.'
...

'Ja, er zijn veel standpunten over dit onderwerp. Maar laat mij spreken, want ik ben degene met de vagina.' Sharon Stone neemt geen blad voor de mond in haar autobiografie The Beauty of Living Twice. Al helemaal niet wanneer het gaat over de beruchtste scène uit Basic Instinct, de erotische thriller die 1992 in vuur en vlam zette. Daarin speelde ze een biseksuele auteur die mannen aan haar ijspriem rijgt. Wanneer ze tijdens een politieverhoor de benen kruist, is heel even te zien dat ze onder haar rok geen ondergoed draagt. Dat was niet de afspraak. 'In een kamer vol agenten en juristen, van wie de meesten niets met het project te maken hadden, zag ik voor het eerst mijn vaginashot, lang nadat me verteld was: "We zien niets - ik wil alleen dat je je slip uittrekt, want het wit reflecteert het licht"', schrijft Stone. De Nederlandse regisseur Paul Verhoeven kreeg een ferme klap voor de kop. Haar advocaat en vakbond bevestigden dat het niet legaal was om zo met de camera onder haar rok te gluren, maar na lang en diep nadenken koos Stone ervoor om zich niet tegen het beeld te verzetten. 'Waarom? Omdat het correct was voor de film en voor het personage en omdat ik het als puntje bij paaltje kwam ook wel had gedaan.' Stone weigert de pikante kaskraker die van haar op slag een wereldster maakte af te vallen. 'Heb je enig idee hoeveel mensen Basic Instinct de afgelopen twintig of meer jaren hebben gezien? Denk daar eens over na. Het gaat over meer dan een kijkje onder mijn rok, mensen. Word wakker.' Hemel en aarde had Stone bewogen om de rol te bemachtigen. ' Basic Instinct was mijn achttiende film. Jarenlang was ik heen en weer geslingerd tussen een handvol slechte films en matige televisie, toen televisie nog geen koning was. Ik was 32 jaar toen ik die job kreeg. Ik wist dat het mijn laatste kans was.' Sharon Stone groeit op in een kroostrijk arbeidersgezin in Meadville, Pennsylvania. Ze voelt zich een 'sociale ramp' en 'een rare', een introvert buitenbeentje dat graag boeken leest én poseert, zich te groot voelt en een jongensstem heeft. Ondanks een IQ van 154 breekt ze haar universitaire studies af om in New York aan de slag te gaan als model. In haar autobiografie vertelt ze voor het eerst dat ze samen met haar zus seksueel werd misbruikt door haar opa. In een interview met The New Yorker specificeert ze dat ze door traumatherapie achterhaalde dat het misbruik op zeer jonge leeftijd begon en dat haar grootvader haar constant met de dood bedreigde. 'Maar ik noem mezelf geen slachtoffer, wel een overlever.' In de nineties staat er geen maat op Stone. Voor haar rol in Casino van Martin Scorsese wordt ze genomineerd voor een Oscar. In The Quick and the Dead van Sam Raimi schittert ze als revolverheldin. Ze is de eerste aan wie Hollywood denkt voor de rol van femme fatale. Het levert meer flauwe studiofilms op dan goed is voor een carrière. Haar autobiografie heet niet zomaar The Beauty of Living Twice. In 2001 is er een zeven uur lange operatie nodig om haar in leven te houden na een zware beroerte en meerdere hersenbloedingen. Ze krijgt ook hulp uit het hiernamaals. Tijdens de bijna-doodervaring waarschuwt haar dertig jaar eerder overleden oma: 'Wat je ook doet, beweeg je nek niet.' De beroerte knakt Stones carrière. Na een jarenlange revalidatie staat ze weer onderaan de ladder. Maar ze is blij met haar tweede, veel rustiger leven. Ze mist haar vroegere zelf niet, maar moet wel lachen als ze terugdenkt aan haar gloriejaren. 'Het was zo makkelijk en leuk om mensen op stang te jagen.' Van een onstilbare filmhonger is geen sprake meer, maar ze acteert wel nog, onlangs nog in de Netflix-serie Ratched. Stones autobiografie onthult ook hoe seksistisch het er pre-MeToo in de filmsector kon aan toegaan. 'Seks, en niet alleen op het scherm, behoorde lang tot de verwachtingen in mijn business.' Ze heeft het over een regisseur die een grote studiofilm verknoeide omdat hij weigerde haar te filmen zolang ze niet op zijn schoot was gaan zitten. Producers moedigden haar aan om 'voor een betere chemie' met haar tegenspeler naar bed te gaan. 'Denk je nu echt dat hij een betere acteur wordt als ik hem neuk? Niemand is zo goed in bed', schrijft Stone. 'Dat was geen populair antwoord. Ik werd als moeilijk beschouwd.' Vandaag is het 'godzijdank' anders. Dat haar 'the biggest balls in Hollywood' werden toegedicht, vindt ze niet erg. 'Het is geen toeval dat ik de eerste vrouw was die deftig betaald werd.' Maar de toenmalige kritiek dat ze intimiderend was, slikt ze niet. 'Ik stond vaak alleen op de set met honderden mannen [...] En dan zou ik degene zijn die intimideert?' De 63-jarige actrice betreurt geen enkele keuze. 'Veel mensen vragen hoe het eraan toeging in mijn dagen als superster. Zo: "Speel mee of verlaat het veld, meisje!''' Stone verliet het veld niet. Ze leerde 'al wat ze kon' van goede regisseurs om voorbereid' te zijn op wat zou komen. 'Want ik was niet de uitverkorene, de gouden meid, maar slechts het sekssymbool dat soms de sleutelrol te pakken kreeg als die sexy moest zijn. Vervolgens deed ik mijn best om er iets van te maken.'