#OscarsSoWhite is ondertussen bijna vier jaar oud. Nieuw is de gevoeligheid over genderidentiteit en de discussie over representativiteit in films en op tv dus niet maar het voorbije jaar was de impact merkbaar groter.

Het fenomenale succes van Black Panther ontmaskerde Hollywoods vrees dat een zwarte superheldenfilm commercieel oninteressant is als reactionaire prietpraat. De vreugde, de trots en het eindelijkgevoel bij veel zwarte Amerikanen waren te groot om Marvel Studios te vragen waarom ze niet veel eerder met Black Panther voor de dag was gekomen. In Vlaanderen verleidde Patser een brede, diverse massa met de spectaculaire avonturen van mensen die niet beantwoorden aan het stereotype van de blanke held.

Woke gaat soms erg ver, maar het lijkt hoe dan ook een nieuwe realiteit.

Terwijl het Hollywood begint te dagen dat het vooral commercieel oninteressant is om een bastion van blanke mannen te blijven, piekte het idee dat een mens het aan zichzelf verplicht is woke te zijn, je bewust te zijn van de vele vormen van onrecht en achteruitstelling in je omgeving en daar ruchtbaarheid aan te geven.

Het is geen toeval dat Spike Lee - al zijn hele leven erg woke - net dit jaar zijn comeback maakte, met BlacKkKlansman, een grappige thriller die zonder omwegen racisme laakt en Trump in het vizier neemt.

Jongere generaties zijn vertrouwd met concepten als gayface (hetero speelt stereotiepe homo), whitewashing (niet-blanke figuur wordt blank filmpersonage) of white savior (blanke redt bedreigde minderheid) en happig om dat op Twitter te laten zien.

Die grotere gevoeligheid én dito mondigheid van soms kleine groepen bleef niet zonder gevolgen. Het satirische Three Billboards outside Ebbing, Missouri zag zijn kansen op Oscars tenietgedaan door onrust omtrent Sam Rockwells racistische flik. Na kritiek van de transgendergemeenschap trok Scarlett Johansson zich terug uit Rub & Tug, waarin ze een transgangster zou vertolken.

Zelfs onze Oscarkandidaat Girl botste, hier en in Amerika, op kritiek. Enkele transpersonen formuleerden bedenkingen bij de focus op lichamelijkheid van de film, die nog maar eens clichébevestigend zou zijn.

Woke gaat soms erg ver, maar het lijkt hoe dan ook een nieuwe realiteit.