In de broeierige Everglades gaat een undercoveragent op de loop voor blank uitschot. Voor alligators en slangen heeft hij geen tijd, voor een naakte vrouw wel. Twee keer wrijft hij zich ostentatief de ogen uit. Ze haalt een mes boven en er weerklinkt ijzingwekkend gegil. Het snerpende geluid en de cuts verraden dat de douchescène uit Psycho nog vers in het geheugen van de regisseur lag. The Nest of the Cuckoo Birds is verre van een meesterwerk. De betere momenten van deze ongetemde southern gothic hebben een zweem van Twin Peaks, The Texas Chainsaw Massacre zonder kettingzaag, Deliverance zonder banjo en Psycho met een moeder die wél nog leeft. De zwakkere momenten bestaan uit amateuristisch geknoei en acteurs die tegen elkaar schreeuwen. Tot voor kort kende haast niemand de film. Na een laatste publieke vertoning in 1967 verdween The Nest of the Cuckoo Birds in het niets en kreeg daardoor een mythische status bij verzamelaars en liefhebbers van obscure cinema. The Cramps noemden een song op hun album Flamejob naar de verloren gewaande film.
...