29 november 1981. Dat is de noodlottige dag waarop het levenloze lichaam van Natalie Wood uit het water werd gevist bij Santa Catalina Island, vlak voor de kust van Los Angeles. Lang duurde het niet vooraleer er nog iets tragisch gebeurde: de steractrice werd beroemder om haar mysterieuze dood - verdronk ze na een zeiltochtje, was het zelfmoord of had haar echtgenoot Robert Wagner er een hand in? - dan voor haar films. Nochtans werd ze drie keer voor een Oscar genomineerd en had ze iconische rollen in Rebel Without a Cause (1955), The Searchers (1956), Splendor in the Grass (1961), West Side Story (1961) en andere klassiekers.
...

29 november 1981. Dat is de noodlottige dag waarop het levenloze lichaam van Natalie Wood uit het water werd gevist bij Santa Catalina Island, vlak voor de kust van Los Angeles. Lang duurde het niet vooraleer er nog iets tragisch gebeurde: de steractrice werd beroemder om haar mysterieuze dood - verdronk ze na een zeiltochtje, was het zelfmoord of had haar echtgenoot Robert Wagner er een hand in? - dan voor haar films. Nochtans werd ze drie keer voor een Oscar genomineerd en had ze iconische rollen in Rebel Without a Cause (1955), The Searchers (1956), Splendor in the Grass (1961), West Side Story (1961) en andere klassiekers. Om een en ander recht te zetten klopte Woods dochter Natasha Gregson Wagner, bijna veertig jaar na het tragische overlijden van haar moeder, aan bij HBO met de vraag om een documentaire over Wood te maken die het héle plaatje schetst, en die niet alleen de tabloidverhalen nog eens opdist. Het resultaat, geregisseerd door making of-specialist Laurent Bouzereau die eerder docu's over Star Wars, Alfred Hitchcock en Roman Polanski maakte, is, zoals dat wel vaker met geautoriseerde biografieën het geval is, dan ook niet de meest kritische, spannende, laat staan meest cinematografisch bevlogen lezing van Woods abrupt beëindigde leven. De medewerking van Woods dochter betekent wel dat Bouzereau toegang kreeg tot een schat aan (persoonlijk) archiefmateriaal en tal van geprivilegieerde getuigen. Zo zijn er talking head-interviews met Robert Redford (die midden jaren zestig aan Woods zijde begon), met Mia Farrow (die jarenlang een vriendin des huizes was), met haar voormalige assistente, met haar drie dochters en natuurlijk ook met de inmiddels negentigjarige Robert Wagner, die op zijn beurt een succesvolle acteercarrière had. Wood stapte twee keer met hem in het huwelijksbootje, en lange tijd vormden ze Hollywoods favoriete glamourkoppel, tot het noodlot in 1981 toesloeg en Wagner door sommigen plots als verdachte werd beschouwd, ook toen de zaak in 2011 nogmaals werd heropend. Hoewel nog steeds niet alle details rond Woods dood zijn uitgeklaard, is What Remains Behind geenszins het proces-Wagner. Het is het goed gedocumenteerde portret van een mooie, talentvolle vrouw die al op haar drieënveertigste heenging. Of beter: een dubbelportret. Er is Natalie Wood de filmdiva, die als ex-kindsterretje vocht voor artistieke onafhankelijkheid en die strijd won dankzij rollen in de bovengenoemde klassiekers, die affaires had met Elvis Presley, Michael Caine en Warren Beatty, en die als stijlicoon tal van glossy's sierde. Daarnaast is er ook Natalie Wood de huismoeder, die het liefst wegvluchtte voor alle glamour om gewoon thuis bij haar kinderen te kunnen zijn, ook al vocht ze haar leven lang met innerlijke demonen. De film laat je met beide Natalies kennismaken, en ook al is het vormelijk niet de interessantste documentaire en blijven sommige schaduwkanten onderbelicht, hij geeft vooral verdomd veel zin om Miracle on 34th Street (1947), Gypsy (1962), The Great Race (1965), Bob & Carol & Ted & Alice (1969) en de rest van Woods filmografie te (her)ontdekken. Haar dochter kan dus tevreden zijn.