Een tien voor vlijt, een acht voor stijl, een zesje voor inhoud, een vier voor navelstaren en een drie voor humor? We moeten extra hard opletten met wat we schrijven over Malcolm & Marie, want een van de hoogtepunten is een uitval naar witte recensenten die geen dollyshot van een steadicam kunnen onderscheiden en niet doorhebben hoe dom en denigrerend het is om elke film van een zwarte regisseur door een politieke en raciale bril te bekijken.
...

Een tien voor vlijt, een acht voor stijl, een zesje voor inhoud, een vier voor navelstaren en een drie voor humor? We moeten extra hard opletten met wat we schrijven over Malcolm & Marie, want een van de hoogtepunten is een uitval naar witte recensenten die geen dollyshot van een steadicam kunnen onderscheiden en niet doorhebben hoe dom en denigrerend het is om elke film van een zwarte regisseur door een politieke en raciale bril te bekijken. De tirade wordt afgestoken door Malcolm, een gehypete filmregisseur die nog in de roes zit van de succesrijke wereldpremière van zijn nieuwste worp. John David Washington uit Tenet en BlacKkKlansman zorgt er met zijn charme voor dat je de elitaire egotripper nooit totaal onuitstaanbaar vindt. Met een streep muziek en een whiskey wil Malcolm de roes verlengen, maar dat is buiten zijn vriendin Marie gerekend. Die is zwaar misnoegd dat hij haar niet vermeldde in zijn dankwoord, vooral omdat hij voor zijn verhaal over een zwarte vrouw die een zwaar verleden achter zich wil laten gretig uit haar ervaringen putte. Wanneer Malcolm dat half ontkent, wordt Marie zo boos dat ze niet meer verzwijgt dat zijn geprivilegieerde achtergrond de film parten speelt. Knetterende ruzie kortom, van het soort dat de hele nacht duurt en een leven lang in het geheugen blijft hangen. Marie wordt vertolkt door Zendaya, die een Emmy won met haar glansrol in de HBO-serie Euphoria. Tijdens de hoogoplopende discussies over duizend-en-een dingen en de nog hoger oplopende emoties houdt ze als actrice het hoofd bewonderenswaardig koel. De film kwam er op haar aansturen. Toen de opnames van het tweede seizoen van Euphoria door de coronacrisis in het water vielen, overtuigde zij Sam Levinson, de regisseur en bezieler van die serie, om binnen de beperkte mogelijkheden een quarantainefilm te improviseren en te realiseren. Dat is aardig gelukt, zolang je geen wonderen verwacht van het door Netflix voor grof geld opgekochte experiment met slechts twee acteurs en slechts één locatie: een glazen architectuurparel in de Californische kuststad Carmel. De messcherpe zwart-witfotografie van Marcell Rév (Euphoria) is een lust voor het oog, maar het scenario had meer rijpingstijd kunnen gebruiken. De discussies raken wel veel onderwerpen aan (de filmindustrie, de filmkritiek, de liefde, het verschil tussen iemand liefhebben en iemand nodig hebben) maar leiden uiteindelijk nergens naar. Niet dat een film per se een boodschap moet hebben, maar soms glijdt het geruzie af naar navelstaren. Niet alle dialogen zijn even spits, soms wordt het een woordenbrij en dan valt het gebrek aan zelfrelativering en humor nog meer op. Maar het is niet omdat de bubbel op uiteenspatten staat dat hij ook uiteenspat.