Van de mindfucks van Quentin Dupieux weet je nooit wat je moet denken. Het helpt niet dat de eerste rij lacht, de laatste huivert en je zelf weifelt terwijl irrealiteit en realiteit met elkaar liggen te vozen zoals in een film van Luis Buñuel. Die verwarring jaagt Dupieux bewust na. De frivole Fransman die twintig jaar geleden als Mr. Oizo een hit scoorde met het electronummer Flat Beat vindt het allicht prima dat je hem tijdens de film een paar keer naar de maan wenst met zijn conceptuali...