Doubt, Elève libre, La pianiste, La mala educación, Half Nelson, Notes on a Scandal: over seksueel getinte leraar-leerlingrelaties en de consequenties daarvan werden al vaker films gemaakt. Aan dat lijstje mag nu ook Charlène Faviers indringende debuut Slalom worden toegevoegd.
...

Doubt, Elève libre, La pianiste, La mala educación, Half Nelson, Notes on a Scandal: over seksueel getinte leraar-leerlingrelaties en de consequenties daarvan werden al vaker films gemaakt. Aan dat lijstje mag nu ook Charlène Faviers indringende debuut Slalom worden toegevoegd. Onze landgenoot Jérémie Renier, die in zijn carrière nooit om moreel dubieuze rollen verlegen zat, vertolkt de voormalige skikampioen Fred, die door aanslepende blessures zelf nooit zijn olympische droom kon realiseren. Vandaar dat hij al zijn liefde en frustratie steekt in de skischool voor jonge talenten waarvan hij al enige tijd de hoofdcoach is. Ook voor de vijftienjarige Lyz (revelatie Noée Abita), die het aanvankelijk moeilijk heeft om de rest van de klas op en naast de skilatten bij te benen, is Fred een strenge mentor en toegewijde motivator. Tenminste totdat hun relatie van de piste der welvoeglijkheid dreigt af te glijden wanneer duidelijk wordt dat er voor, tijdens en na de intensieve trainingssessies ook andere fysieke elementen tussen de twee beginnen te spelen. Waar eindigt gezag en begint misbruik? Waar eindigt passie en begint een strafrechterlijk vervolgbaar feit? Het is een complex parcours dat Favier in haar akelig delicate debuut verkent, maar ze doet het zonder preuts weg te kijken of sensatiegeil in te zoomen. Aan de ene kant is er Lyz, een in meerdere opzichten volop ontluikende lolita met branie die, sinds haar ouders gescheiden zijn, op zoek is naar een vaderfiguur. Aan de andere kant is er Fred, een gefrustreerde veertiger die daar misbruik van maakt en zijn boekje uiteindelijk ver te buiten gaat. Favier mijdt overdreven dramatiek of prekerig moralisme, wat haar franjeloos maar ijzig precies geschoten film alleen maar dwingender maakt. Behalve de energieke skiscènes, die lijken te dienen als uitlaatklep voor alle gevaarlijke spanning die tussen Lyz en Fred hangt, oogt zowat alles in Slalom sober. Er zijn het koele kleurenpalet van cameraman Yann Maritaud, het klinische montageritme, de onopvallende muziek en de ongedwongen dialogen. En er is de karakterkop van Renier, die zelfs na de meest schaamteloze momenten nauwelijks een spoor van sentiment of rancune vertoont. Een film die met lef en in stijl slalomt langs tal van soortgelijke MeToo-verhalen die de afgelopen jaren binnen en buiten de sportwereld aan het daglicht kwamen, tot je er benauwd en ongemakkelijk van wordt.